Soly Cissé (1969) - Serie Héritage 3

Soly Cissé

In zijn collages en schilderijen zet hij personages neer die gekweld worden door twijfel en onderhevig zijn aan de grillen van een door de mens ontregelde Natuur. Soly Cissé is een kunstenaar met een oeuvre dat zich in vele media uitstrekt... Zijn kunst omvat verschillende media; collages, schilderijen, installaties, video, beeldhouwkunst, ... In elk van zijn werken recursie zijn hybride wezens, zijn dieren, zijn geesten, pictogrammen, graffiti en signalementen sénoufos als leidraad. Vormen ontstaan, gevangen in de beweging van smeltende kleur, aan de rand van figuratie.
Onvoltooide schepsels en personages die behoren tot een onbepaalde fase van de mensheid (vóór of na?). Kinderen, dieren, allen worden frontaal vastgelegd, hun gezichten half geschetst. Hij schildert, beeldhouwt, vormt het kraft, de klei, hij werkt de doeken in grafische seriewerk, recyclet hout. Soly Cissé onderzoekt risicovolle, ongewone routes. Hij wordt bewogen door een gezonde woede, behoorlijk zeker van zijn invloeden om ze niet te noemen. Aangesproken door de stedelijke wereld, behoort hij tot degenen die zonder spijt of berouw het bijvoeglijk naamwoord « Afrikaans » sereen kunnen loslaten, aangezien Afrika vandaag in hem leeft, als factor van moderniteit. De lijn die Cissé trekt, zenuwachtig, scherp, pakt het grafiet weer op waar het door verre voorouders was achtergelaten. Snel legt hij het wezen vast te midden van het defecte; de figuren ontstaan zo uit het ongestructureerde zonder het te forceren. Slechts een knipoog naar het lot.

Het werk van Soly Cissé is opmerkelijk door zijn eigenzinnige, spontane grafische handschrift. In zijn collages onthullen geesten en bezorgde of beschermende figuren niet de goden van een cultuur, maar een fanto-magie.

Er is bij hem een duidelijke wil om een vruchtbare en dynamische spanning op te roepen. Hoe verder men doordringt in zijn microkosmos bevolkt door geesten en monsters, hoe sterker de grote confrontaties tussen diepe blauwen en felgele tinten naar voren komen. Het is in de langzame en geduldige ontdekking van zijn plastische taal dat de harmonie zich beetje bij beetje herstelt, zijn evenwicht vindt.

« Er is zonder enige twijfel een belangrijke kunstenaar hier die recht op zijn doel afgaat. »

Philippe Dagen (Le Monde)