Soly Cissé (1969) - Serie Héritage 10

SOLY CISSÉ

In zijn collages en schilderijen zet hij personages neer die gekweld worden door twijfel, en die geworpen zijn op de grillen van een Natuur die door de mens is ontregeld.
Soly Cissé is een kunstenaar met een oeuvre dat veelvormig is... Zijn kunst strekt zich uit tot diverse media; collages, schilderijen, installaties, video, sculpturen, ... In ieder van zijn werken komt als leidraad zijn hybride wezens, zijn dieren, zijn geesten, pictogrammen, graffiti en silhouetten van sénoufo’s terug. Uitdrukkingen komen naar voren, gevangen in de beweging van samensmeltende kleur, aan de rand van figuratie.
Onvoltooide wezens en personages die toebehoren aan een ongesitueerde fase van de mensheid (vroeg, laat?). Kinderen, dieren, allen worden frontaal gegrepen, hun gezichten half geschetst. Hij schildert, boetseert, bewerkt het kraftpapier, klei; hij werkt de doeken in grafische series, recyclet het hout. Soly Cissé verkent riskante, ongekende wegen. Hij wordt gedreven door een gezonde woede, vrij zeker van zijn invloeden om ze niet te noemen. AAN het oor van de stedelijke wereld luisterend, behoort hij tot degenen die kalmweg het bijvoeglijk naamwoord « Afrikaans » kunnen loslaten, zonder spijt of berouw, aangezien Afrika vandaag in hem leeft, als factor van moderniteit. De lijn die Cissé voor ogen heeft, zenuwachtig, behendig, pakt de houtskool terug op de plek waar zijn verre voorouders die hebben achtergelaten. Snel legt hij het wezen vast door het gebrek, figuren ontstaan zo uit het ongestructureerde zonder het te forceren. Gewoon een knipoog naar het lot.

Het werk van Soly Cissé is opmerkelijk door zijn eigenzinnige, spontane grafische uitdrukking. In zijn collages onthullen geesten en onrustwekkende of beschermende figuren niet de goden van een cultuur, maar een fantasmagorie.

Bij hem heerst een duidelijke bereidheid om een vruchtbare en dynamische spanning op te roepen. Hoe dieper men doordringt in zijn microkosmos vol geesten en monsters, des te sterker worden de grote confrontaties tussen diepe blauwen en schrille geeltonen. Het is in de langzame en volharden ontdekking van zijn plastische taal dat de harmonie geleidelijk hersteld wordt, zijn evenwicht vindt.

« Er is zonder twijfels een majeur kunstenaar hier die recht op zijn doel afgaat. »

Philippe Dagen (Le Monde)