Soly Cissé (1969) - Serie Héritage 13

SOLY CISSÉ

In zijn collages en schilderijen brengt hij personages ten tonele die gekweld worden door twijfel, en die te maken hebben met de grillen van een door de mens uit balans gebrachte Natuur.
Soly Cissé is een kunstenaar met een vormend oeuvre; zijn kunst strekt zich uit over diverse media: collages, schilderijen, installaties, video, sculpturen, ... In elk van zijn werken is, als leidraad, zijn hybride wezens, zijn dieren, zijn geesten, pictogrammen, graffiti en silhouetten van Sénoufo’s terug te vinden. Uit de vormen rijzen op, gevangen in de beweging van smeltende kleur, aan de rand van de figuratie.
Onvoltooide wezens en personages die behoren tot een niet-locatieerde fase van de mensheid (vroeger, later?) (antérieur, postérieur ?) . Kinderen, dieren, allen worden frontaal vastgelegd, hun gezichten half geschetst. Hij schildert, beeldhouwt, bewerkt kraftpapier, klei; hij werkt doeken in grafische reeksen, hij recyclet hout. Soly Cissé onderzoekt risicovolle, ongebruikelijke wegen. Hij wordt gedreven door een gezonde woede, vrij zeker van zijn invloeden om ze niet te noemen. Aandachtig voor de urbane wereld, hij behoort tot degenen die sereen het bijvoeglijk naamwoord “Afrikaans” kunnen loslaten, zonder spijt of berouw, aangezien Afrika vandaag in hem aanwezig is, als drijvende factor van moderniteit. De door Cissé gezette lijn, nerveus en behendig, pakt het houtskool terug op de plek waar zijn verre voorouders het hadden gelaten. Snel vangt hij het wezen door gebrek aan vorm, de figuren ontstaan zo uit het informe zonder ze te forceren. Gewoon een knipoog naar het lot.

Het werk van Soly Cissé is opmerkelijk door zijn eigenzinnige, spontane grafische taal. In zijn collages onthullen de geesten en de onheilspellende of beschermende figuren niet de goden van een cultuur, maar een fantasmagorie.

Bij hem is er een uitgesproken wil om een vruchtbare en dynamische spanning te veroorzaken. Hoe dieper men doordringt in zijn microkosmos vol geesten en monsters, des te sterker de grote confrontaties tussen diepe blauwtinten en schreeuwerige geeltonen naar voren komen. Het is in de langzame en geduldige ontdekking van zijn plastische taal dat de harmonie geleidelijk herstelt en zijn evenwicht weer vindt.

“Er is zonder twijfel een belangrijke kunstenaar die recht op zijn doel afgaat.”

Philippe Dagen (Le Monde)