Soly Cissé (1969) - Serie Héritage 11

SOLY CISSÉ

In zijn collages en schilderijen zet hij personages neer die gebukt gaan onder twijfel, en die het ontzien van een door de mens ontregelde Natuur trotseren. Soly Cissé is een kunstenaar met een veelformatisch oeuvre... Zijn kunst strekt zich uit over diverse media; collages, schilderijen, installaties, video, sculpturen, ... In ieder van zijn realisaties vindt men als leidraad zijn hybride wezens, zijn dieren, zijn geesten, pictogrammen, graffiti en silhouetten van de Senoufo. Uit vormen ontstaan, gevangen in de beweging van smeltende kleur, aan de rand van de figuratie.

Onvoltooide wezens en personages die tot een ongeïdentificeerd stadium van de mensheid behoren (vóór, ná? ). Kinderen, dieren, allemaal worden ze frontal gevat, hun gezichten half schetsmatig. Hij schildert, beeldhouwt, vormt het kraft, klei, hij werkt de doeken als grafische reeksen, hij repareert het hout. Soly Cissé onderzoekt risicovolle, onbekende wegen. Hij wordt gedreven door een gezonde woede, redelijk zeker van zijn invloeden om ze niet te noemen. Luisterend naar de stedelijke wereld behoort hij tot diegenen die zonder spijt of berouw het bijvoeglijk naamwoord “Afrikaans” sereen kunnen afwerpen, omdat Afrika vandaag in hem is, als factor van moderniteit. De lijn die Cissé zet, gespannen, behendig, pakt het houtskool terug waar zijn verre voorouders het hadden achtergelaten. Snel vangt hij het wezen op door wat ontbreekt; de figuren ontstaan aldus uit het ongestuurde zonder te forceren. Alleen een knipoog naar het lot.

Het werk van Soly Cissé is opmerkelijk door zijn unieke, spontane grafie. In zijn collages onthullen de geesten en de zorgelijke of beschermende figuren niet de godheden van een cultuur, maar een fantasmagorie.

Bij hem is er een duidelijke wil om een vruchtbare en dynamische spanning teweeg te brengen. Hoe dieper men in zijn microkosmos vol geesten en monsters doordringt, des te sterker de grote confrontaties tussen diepe blauwen en schreeuwerige geeltonen zich aftekenen. Het is in de langzame en geduldige ontdekking van zijn plastische taal dat de harmonie zich geleidelijk herstelt, zijn evenwicht stap voor stap vindt.

“Er is daar zonder aarzeling een voornaam kunstenaar die recht op zijn doel afgaat.”

Philippe Dagen (Le Monde)