Soly Cissé (1969) - Serie Héritage 16

SOLY CISSÉ

In zijn collages en schilderijen plaatst hij personages die verward raken door twijfel, en die wagenwijd worden getroffen door de grillen van een door de mens uit balans gebrachte Natuur. Soly Cissé is een kunstenaar met een polyvalente oeuvre. Zijn kunst strekt zich uit over diverse media; collages, schilderijen, installaties, video, sculpturen, ... In elk van zijn realisaties doorloopt als leitmotief zijn hybride wezens, zijn dieren, zijn geesten, pictogrammen, graffiti en silhouetten van de Sénoufos. Vormen verschijnen, gevangen in de beweging van samensmeltende kleur, aan de rand van figuratie.
Onvoltooide wezens en personages die tot een onbepaalde fase van de mensheid behoren (voorgaand, volgend ?). Kinderen, dieren, allen worden frontaal vastgelegd, hun gezichten half aangeschilderd. Hij schildert, beeldhouwt, vormt het kraft, klei; hij bewerkt doeken in grafische seriemen, hercultureert het hout. Soly Cissé verkent risicovolle, onbekende wegen. Hij wordt gedreven door een gezonde woede, zo overtuigd van zijn invloeden dat hij ze niet noemt. Aandachtig voor de stedelijke wereld, behoort hij tot degenen die het bijvoeglijk naamwoord « Afrikaans » sereen kunnen laten vallen, zonder spijt of berouw, omdat Afrika vandaag in hem aanwezig is, als motor van moderniteit. De lijn, beslist door Cissé, nerveus, behendig, hervat het waar het verre voorouders hadden gelaten. Snel vangt hij het zijn aangeborene op, de figuren ontstaan aldus uit het onreine zonder het te forceren. Slechts een knipoog naar het lot.

Het werk van Soly Cissé is opmerkelijk door zijn unieke, spontane grafische taal. In zijn collages onthullen geesten en angstige of beschermende figuren niet de goden van een cultuur, maar een fantasmagorie.

Bij hem is er een uitgesproken wil om een vruchtbare, dynamische spanning te provoceren. Hoe dieper men binnendringt in zijn microkosmos bevolkt door geesten en monsters, hoe sterker de grote confrontaties tussen intense blauwtinten en schreeuwende geeltonen naar voren komen. Het ligt in de langzame en geduldige ontdekking van zijn plastische taal dat de harmonie stap voor stap terugkeert, zijn evenwicht hervat.

« Er is hier zonder twijfel een majeure kunstenaar, die recht op zijn doel afgaat ».

Philippe Dagen (Le Monde)