Soly Cissé (1969) - Serie Héritage 7

SOLY CISSÉ

In zijn collages en schilderijen speelt hij met personages die door twijfel gekweld worden en aan de grillen van een door de mens verstoorde Natuur ten prooi vallen.
Soly Cissé is een kunstenaar met een veelzijdig oeuvre. Zijn kunst reikt over diverse media; collages, schilderijen, installaties, video, sculpturen, ... In elk van zijn creaties verschijnt als leidraad zijn hybride wezens, zijn dieren, zijn geesten, pictogrammen, graffiti en silhouettes sénoufos. Uit vormen spreken naar voren, gevangen in de beweging van smeltende kleur, aan de rand van de figuratie.
Onvoltooide wezens en personages uit een stadium van de mensheid dat niet vastligt (vroeger, later?). Kinderen, dieren, allen worden frontaal gegrepen, hun gezichten half getekend. Hij schildert, beeldhouwt, vormt het kraft, klei; hij werkt de doeken in grafische series, hout wordt hergebruikt. Soly Cissé verkent gewaagde, ongebruikte wegen. Hij wordt gedreven door een gezonde woede, tamelijk zeker van zijn invloeden om ze niet te citeren. Luisterend naar de stedelijke wereld behoort hij tot degenen die zonder spijt of wroeging het bijvoeglijk naamwoord ‘Afrikaans’ gerust kunnen loslaten, aangezien Afrika vandaag in hem aanwezig is, als factor van moderniteit. De lijn die Cissé zet, besluit, nerveus, behendig, pakt opnieuw de krijtsteel op waar zijn verre voorouders die hadden achtergelaten. Snel vangt hij het wezen in het gebrek aan vastheid; de figuren ontstaan zo uit het ondefinieerbare zonder te forceren. Slechts een knipoog naar het lot.

Het werk van Soly Cissé is opmerkelijk door zijn eigenzinnige, spontane grafische handschrift. In zijn collages onthullen geesten en onrustige of beschermende figuren niet de goden van een cultuur, maar een fantasmagorie.

Bij hem heerst een uitgesproken wil om een vruchtbare, dynamische spanning op te roepen. Hoe dieper men afdaalt in zijn microkosmos bevolkt door geesten en monsters, hoe duidelijker de grote confrontaties worden tussen diepe blauwen en fel geel. Het bevindt zich in de langzame en geduldige ontdekking van zijn plastische taal dat de harmonie geleidelijk weer herstelt, zijn evenwicht vindt.

“Er is zonder twijfel een belangrijke kunstenaar hier die recht op zijn doel afgaat.”

Philippe Dagen (Le Monde)