Attilio Rossi (1909-1994) - Primavera

Olieverfschilderij op doek van Attilio Rossi. De enige opere meten 60 cm breed en 80 cm hoog; met de lijst erbij meet het 94 cm hoog en 75 cm breed. De zichtbare lijst op de foto is bijgevoegd uit welwillendheid en maakt geen integraal deel uit van het werk. Eventuele schade aan de lijst is geen geldige reden voor klachten of annulering van de bestelling. Provenance: privécollectie.

Attilio Rossi, geboren in 1909 in Albairate en overleden in 1994 in Milaan, heeft de twintigste eeuw doorlopen met een schilderervaring die zich uitstrekte van abstracte kunst tot hyperrealisme, en uiteindelijk op de grenzen van de meest gevorderde figuratie plaatste, rekening houdend met de belangrijkste experimenten in de hedendaagse kunst. Aan hem is een openbare tuin tussen Via Arena en Via Conca del Naviglio in Milaan gewijd.

In de laatste periode van zijn artistieke werk hebben zijn havens, stillevens en zelfportretten plaatsgemaakt voor het grote цикл van metafysische schilderkunst. Zijn meest ambitieuze werk blijft de grootschalige Via Crucis Vandaag, opgebouwd uit 14 doeken die de hedendaagse geschiedenis herleven met een formeel zeer gedurfd onderzoek. Zijn werken bevinden zich in vele musea, waaronder het Museum of Modern Art in New York, en in talloze en prestigieuze particuliere collecties.

Het levendige culturele engagement van Attilio Rossi wordt tevens bevestigd door de vrienden die hem omringden: Soldati, Reggiani, Licini, Fontana, Bogliardi, Veronesi, Ghiringhelli, Gatto, Sinisgalli, Quasimodo, Giolli, Bardi, Modiano, Carra, Belli en Persico.

Attilio Rossi heeft zijn schilderijen tentoongesteld in talrijke solo-exposities in Italië en in het buitenland en in talrijke grote groepsruilmen. Hij nam ook deel aan de Venetiaanse Biennale (1948 en 1962) en aan de Rome Quadriennale. De gemeente Milaan wijdt hem in 1975 een belangrijke tentoonstelling in het Palazzo Reale. Onder zijn retrospectieve werd in 1987 een brede tentoonstelling in de Civica Galleria d'Arte Moderna in Gallarate genoemd. In 1996, twee jaar na zijn overlijden, wijdde de Società per le Belle Arti ed Esposizione Permanente van Milaan hem een uitgebreide biënnale-tentoonstelling vergezeld van een belangrijke catalogus samengesteld door Luciano Caramel.

Gedurende zijn artistieke carrière won Attilio Rossi talrijke prijzen en ontving in 1974 van de gemeente Milaan de gouden medaille voor cultuur en kunst. In 2003 werd zijn naam opgenomen in de erebieders van het Famedio van Milaan.

Op het gebied van kunst maakte Attilio Rossi boeken, waaronder Buenos Aires en tinta china, 130 tekeningen met een voorwoord van Jorge Luis Borges en gedichten van Rafael Alberti, en Milano in inkt, 130 tekeningen met tekst en gedichten van Salvatore Quasimodo. Hij illustreerde ook talrijke boeken.

Bij zijn schilderijen, maar ook bij zijn aquarellen en tekeningen zijn essays, studies en artikelen gewijd door vooraanstaande geleerden en kunstcritici zoals Luciano Caramel, Dino Formaggio, Sebastiano Grasso, Jorge Luis Borges, Franco Russoli (auteur van een monografie), Raffaele De Grada, Gian Alberto Dell'Acqua, Dante Isella, Marisa Dalai Emiliani, Francesco Flora (auteur van een monografie), Fernanda Wittgens, Rossana Bossaglia, Leonardo Sinisgalli, Camilla Cederna, Alberico Sala, Raffaele Carrieri, Roberto Tassi, Vittorio Sgarbi, Leonardo Borgese, Eduardo Mallea, Guillermo De Torre, Arturo Serrano Plaja en vele anderen.

Attilio Rossi wordt ook beschouwd als een grote vernieuwer op het gebied van grafische kunst. In 1933 richtte hij namelijk de tijdschrift Campo Grafico op en leidde dit twee jaar lang; een revolutionaire publikation niet alleen vanwege zijn originele en voorbeeldige uitvoering, maar omdat het de grafische kunst in Italië volledig vernieuwde en openstond voor invloeden uit het Bauhaus en van hedendaagse kunst (Picasso, Mondriaan, Kandinsky, enz.). De Campisten, medewerkers van het tijdschrift, schreven echt “nieuwe regels” voor de Italiaanse grafische kunst; denk ook aan La Rassegna del Brutto, een kritische rubriek die亮 de grafische realisaties onder de loep nam die afweken van de leesbaarheids- en innovatiestandaarden. Attilio Rossi zette deze activiteit voort in de jaren vijftig door het tijdschrift Linea grafica te leiden, boeken te verzorgen en affiches te maken. Ook op dit gebied schrijft hij boeken over affiches en oude alfabetten.

Attilio Rossi was ook een belangrijke culturele organisator, die talrijke tentoonstellingen van groot belang organiseerde en verzorgde in het Palazzo Reale van Milaan en bij de Permanente. Een van zijn initiatieven was erin geslaagd in 1953 van Pablo Picasso het lenen van Guernica te verkrijgen voor de grote tentoonstelling gewijd aan Picasso in Milaan.