Anton Kaestner - #21 - XL - " Dans l'Incertitude ".

Uniek stuk, originele schilderij van Anton Kaestner, rechtstreeks uit de atelier.
#21 - XL - "In de Onzekerheid".

Spuitacryl op Perpex-plaat van 3 mm.
Transparanties op print.
Dit schilderij is geen afdruk. Het gaat om een originele werk "meerdere lagen" waarvan de glansrijke uitvoering "glossy" nabij het aanbrengen van een hars uniek is.
De details van dit werk komen na verloop van tijd tevoorschijn.

Afmetingen : Inch 34,0 * 24,2 * 0,12 / 86 * 61,5 * 0,3 cm zonder lijst.

Dit schilderij wordt geleverd zonder lijst.
Kwaliteitslijst van het Duitse merk Nielsen in aluminium, referentie 34 Natura 514 Eik (Inch 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm) aanbevolen en beschikbaar bij verzending voor een extra bedrag van 140€ TTC.

Het werk is op de rug gesigneerd.
Een Certificaat van Authenticiteit gaat ermee mee.
De levering is verzekerd.

Anton Kaestner is een Zwitserse schilder, beeldhouwer en auteur gevestigd in Parijs. Zijn werken worden overal in Europa tentoongesteld, in Zwitserland en in Dubai. Meer informatie en keuze op www.antonkaestner.com.

Volgende solo-expositie - Genève 18 tot 28 juni 26.

Biografie

Geboren in Genève, Zwitserland, ben ik opgegroeid omringd door de natuurlijke schoonheid en culturele rijkdom van mijn vaderland. Creativiteit werd in mijn familie gewaardeerd, en het was mijn overleden grootvader, een vakman en kunstenaar, wiens invloed het zaadje plantte voor wat uiteindelijk mijn levenslange passie zou worden.
In 1993 begon ik privé te schilderen, experimenteerde met talloze acrylverfjes in A4- en daarna A3-notitieboeken - ik heb altijd het gevoel gehad dat grote schilderijen je recht op je afkomen, dominant en intimiderend, terwijl kleine werken veel meer genegenheid kunnen inspireren. Aanvankelijk trok ik me aan niet-figuratieve schilderkunst en abstract expressionisme.
Met de tijd, en hoewel ik mezelf atheïst noem, ontwikkelde ik ook een voorliefde voor spirituele materialen omdat ze resoneerden met mijn verkenning van menselijke bestaan en de diepere waarheden van natuur en leven.

Echter, het pad om werkelijk een kunstenaar te worden was niet onmiddellijk.

Gedurende meer dan drie decennia heb ik een internationale zakelijke carrière nagestreefd die me over de hele wereld bracht, van de Verenigde Staten tot Marokko, België, door Azië en Frankrijk. Mijn reizen hebben mijn perspectief verbreed en me blootgesteld aan een breed scala aan culturele invloeden. Waar ik ook ging, onderdompelde ik me in de lokale kunstscènes en engageerde ik me met de creatieve energie van elke plek.
Ondanks de focus op mijn zakelijke carrière, was kunst altijd een deel van mij, zacht sudderend onder de oppervlakte. Bijna 30 jaar lang werd schilderen een vorm van geheime meditatie voor mij — een manier om vrij te breken van de wereld en me te concentreren op mijn innerlijk.

Ik heb altijd enorme voldoening gevonden in schilderen. Elk nieuw werk is een reis waarin ik mijn creativiteit kan testen, nieuwe technieken kan verkennen en echte ervaringen kan beleven. Door mijn kunst hoop ik anderen oprechte ontmoetingen met schoonheid te bieden, een kans om de wereld vanuit een ander perspectief te zien en na te denken over hun eigen leven.

In 2023, na mijn pensioen uit mijn zakelijke carrière, heb ik me volledig aan schilderen toegelegd. Ik heb mijn studio in Parijs opgericht en ben me volledig aan mijn kunst gaan wijden. Tegen het einde van 2024 lanceerde ik mijn publieke artistieke carrière en, tot mijn verrassing, won mijn werk snel erkenning, met werken in particuliere collecties in heel Europa, vooral in Duitsland, Portugal, België, Italië en Nederland.

Eind 2025 verhuisde ik naar een grotere studio in een leeg sacristie in Lisieux, Normandië.

Kunstzinnig CV

Mijn eerste solotentoonstelling, "Échos", gehouden in Parijs eind 2024, liet een onderscheidende aanpak van kunst zien, weg van traditionele schildertechnieken: ik schilder met acryl, metalen pigmenten en vernevelingen op de achterkant van gerecycled geëxtrudeerd plexiglas (Perpex), een lichte, gladde, glanzende en soms kwetsbare oppervlakte. Dit proces verhindert dat ik het werk zie terwijl het zich ontwikkelt. Ik heb geen visuele feedback of controle tijdens het proces — iets wat ik verwelkom. Ik laat “toevallige experimenten” - alles mag om de rede te omzeilen! - me leiden bij de uitkomst, de lagen & spiegelingen die ik creëer, en laat ruimte voor openbaring en ontdekking wanneer het werk eindelijk wordt tentoongesteld. Maar om het duidelijk te maken: in mijn beelden neemt toeval nooit de beslissingen; hooguit stelt toeval de vragen; betekenisvolle “toevalligheden” zijn alleen mogelijk met veel discipline. Deze aanpak die resoneert met het onthullings-/fixatieproces van fotografie is uitdagend en bevrijdend. De waarden van de compositie worden verrijkt door lagen en transparanties, terwijl elk werk een ascetische kwaliteit krijgt: ik ben blij wanneer ik onvermijdelijke noodzakelijke dingen herken, d.w.z. wat we waarschijnlijk ontdekken wanneer we in stilte en licht stoppen.

Ik houd mijn benadering bewust eenvoudig. Noch “emotie” noch “theoretische begripsvorming”, maar ervaring van het zijn. Noch “snelle consumptie” noch “intellectuele bezitsvorming”, maar verruiming van het bewustzijn en verkenning van de realiteit, van de zichtbare en onzichtbare verhalen, mijn kunst is een zoektocht naar “leven in het hart van het leven”, naar wat Alain Damasio “het vif” noemt. Hoewel nostalgie altijd deel uitmaakt van mijn werk, zijn mijn schilderijen zonder object. Net als alle objecten zijn ze op zichzelf staande objecten. Bijgevolg hebben ze geen inhoud, noch betekenis, noch zin; ze zijn als dingen, bomen, dieren, mensen, of dagen, die ook geen reden van bestaan, geen einde, noch doel hebben. Hoewel mijn werk soms de transparantie en luminositeit van glas-in-lood oproept, blijft het vrijwel volledig abstract. Bovendien geeft plexiglas het schilderij een sprankelende huid waardoor je je eigen silhouet kunt zien, elk nieuw kijker verschillend. Elk werk fungeert als een discreet spiegelbeeld: het leeft, het verandert, het ziet. De wisselwerking van licht, kleur en textuur, van de ontbrekende delen ook, vereist alleen empathie. Hopelijk zal de afwisseling tussen “details voor de nabije kijk” - een detail van een schilderij is een volledig nieuw schilderij - en “afstand voor het geheel”, kijkers aanzetten tot eigen introspectieve reizen.

Ik claim niet alle antwoorden te hebben en wil nederig blijven over wat bereikt kan worden. Simpelweg haal ik voldoening uit het voortdurende proces van vraagstelling en groei. Elk nieuw creatie is een confrontatie met mijn grenzen, wat me aanspoort mijn vaardigheden te verfijnen en verder te verkennen wat ik kan bereiken. Schilderen is voor mij een dagelijks vak, een verkenning, een manier om zinvolle gesprekken op gang te brengen, een zoektocht naar een verf die zo perfect is dat hij ons niet nodig heeft. Het tijdperk van het informele is nog maar net begonnen.

Zoals Jean Bazaine zou zeggen: "De dagelijkse praktijk vermenigvuldigt de passie voor zien.

Over de coherentie in mijn practice

In het landschap van de hedendaagse kunst, waar concept en vorm evenveel gewicht dragen, streef ik naar werk dat niet gedefinieerd wordt door belangrijkheid, maar door aanwezigheid. Mijn schilderijen — glinsterende velden van kleur en licht binnen plexiglas — zijn de stille resultaten van een lange en weloverwogen zoektocht. Voor mij ligt de echte focus minder op het uiteindelijke beeld dan op de rustige wisselwerking van gedachte en proces die het laat ontstaan.

Deze praktijk rust op drie op elkaar afgestemde intenties.

De eerste is een Terugtrekking uit opgelegd meaning. Door de werken te beschrijven als “zonder object” en geen “inhoud, geen betekenis, geen zin” te geven, hoop ik de verwachting van narratief zachtjes los te maken. Het is een uitnodiging om weg te stappen van decoderen en naar een direct soort kijken.

Dit leidt tot de tweede intentie: de Primacy van Beleefde Ervaring. In die open ruimte probeer ik wat ik beschouw als een “ervaring van zijn” te plaatsen. Het werk wordt minder een object om geïnterpreteerde te worden dan een stil gebeuren om gevoeld te worden — gevormd door verschuivende licht, translucente lagen en de zwakke reflectie van de kijker die zijn eigen blik ontmoet. Zoals ik vaak opmerking: het werk “leeft, het verandert, het ziet.”

De derde is waar idee hand ontmoet: Proces als belichaamd gedachte. Schilderen op de achterzijde van plexiglas, werken zonder visuele feedback, is een fysieke oefening van loslaten. Het is een bewuste vrijgave van controle in het scheppingsproces. Ik stel voorwaarden maar geef het resultaat over, waardoor het schilderij een op zichzelf staand “object” wordt, volledig onthuld alleen wanneer het voltooid is. Het is een stille parallel met fotografische ontwikkeling — een patient wachten op wat hier en nu arriveert.

Deze intenties worden ondersteund door enkele zachte paradoxen die het werk dragen:

Toeval en Discipline
Ik spreek van “betekenisvolle toevalligheden”, maar die zijn alleen mogelijk binnen zorgvuldige grenzen. Toeval is een verwelkomde gast, maar de structuur is met zorg opgebouwd.

Communicatie Zonder Boodschap
Ik hoop iets over te brengen via werken die ik zinloos noem. Misschien wat gedeeld wordt is geen uitspraak, maar een toestand — een textuur van licht, een stille aanwezigheid, een tastbare rust.

Nostalgie voor het Heden
Een zachte nostalgie blijft in het werk hangen, maar het is merkwaardig gericht op het nu: een verlangen naar de “onvervangbare noodzakelijke dingen” gevonden in “stilte en licht” — een wens naar pure aanwezigheid die het werk zelf stilletjes biedt.

Inzet en Inspanningloosheid
Het proces vereist constante aandacht, maar streeft naar een resultaat dat autonoom aanvoelt, alsof het “uit eigen vrije wil is ontstaan.” Ik heb een voorliefde voor wat volkomen onvermijdelijk aanvoelt.
In deze geest ben ik tot het besef gekomen dat “het tijdperk van het informele pas net begonnen is.” Mijn praktijk is schuldbeladen aan de geest van Art Informel, hoewel misschien met minder angst en meer kalmte — een informalisme waarbij toeval geen ruptuur is, maar een stille medewerkende.

In wezen is het een zoektocht naar “le vif” — de levende kern. Het werk neigt naar directe ervaring in plaats van intellectuele rationalisatie. De bescheiden schaal die ik vaak kies, is bedoeld om intimiteit aan te moedigen, geen spektakel.
Uiteindelijk is dit gewoon één kunstenaarspad. Mijn biografie, mijn proces en mijn reflecties zijn geen aparte draden, maar delen van één streven. Ik heb ontdekt dat een praktijk die is geworteld in een rustige paradox niet fragiel hoeft te zijn. Door discipline en helderheid kunnen dergelijke spanningen volgens mij een bron van veerkracht worden.

Anton Kaestner