Charles Pascarel (né en 1936) - Reflet

Charles Pascarel (1936)

Reflet

Olieverf op doek, gesigneerd achterop met titel en datum 5/76

130 x 97

Enkele indrukken (zie foto's) maar algemene staat goed

Charles Pascarel woont en werkt in Parijs. Hij is geboren in 1936 in Pont-l’Abbé (Finistère). Zijn jeugd speelde zich af tussen pleeggezinnen en weeshuizen, tijdens en na de Tweede Wereldoorlog, vanwege de misbruiken door zijn ouders. Als drukkerleerling bij de Weeshuizen van Auteuil begint hij op 18-jarige leeftijd zijn brood te verdienen in drukkerijen. Hij brengt tijd door met de marginalen van Quartier Latin en, nadat hij de boeken van Henry Miller heeft ontdekt, heeft hij de ambitie om schrijver te worden. Hij trouwt met Rose-Marie Hervein, ze krijgen een dochter genaamd Sylvie en scheiden. In 1963 ontmoet hij Monique Descamps, met wie hij een gepassioneerde relatie heeft. Zijn eerste roman, Massacre du printemps, verschijnt in 1966 bij de Editions du Seuil, op advies van Jean Cayrol, Claude Durand en Luc de Goustine. Hij behaalt groot kritisch succes en wordt in 1967 in het Duits vertaald onder de titel Frühlingsmassaker (en opnieuw uitgegeven in pocketeditie in 2017). Terwijl hij in Corrèze woont, vraagt hij mevrouw Descamps, die een zoon genaamd Nicolas heeft gebaard, hem te vergezellen om te huwen. Op 2 november zijn ze betrokken bij een ernstig verkeersongeval nabij Brive-la-Gaillarde. Ze blijven maandenlang gescheiden, voordat ze elkaar weer ontmoeten en in 1967 in Brive bij de gemeente trouwen. Sindsdien wonen ze samen in Parijs.

Na een tweede roman, La Grande Jouasse, begint hij te schilderen, aangemoedigd door Henri Cueco en door de criticus en oprichter van het tijdschrift Opus, Gérald Gassiot-Talabot, die hem selecteert voor les Mythologies quotidiennes van 1977 in het Palais de Tokyo. Al snel sluit hij zich aan bij de groep die later bekend zal staan als de récit figuratif (figuration narrative), hij exposeert en wordt bekend doordat hij een schilderstijl beoefent die hij beschouwt als gedreven door discipline en de spiritualiteit van zen. In 1970 ontmoet hij de veilingmeester Hervé Poulain en sluit daarmee een hechte vriendschap van 25 jaar. Hij publiceert een derde roman, Maman, bij Calmann-Levy in 1980, en maakt de affiche voor de 24 Uur van Le Mans. Naar het begin van de eenentwintigste eeuw stopt hij met schilderen, publiceert een vierde boek, Le Paradis des singes Martin, en een poëzieverzameling onder initiatief van Marc Giai-Miniet, Mythologies SDF. Hij ontdekt de informatica en de creatieve mogelijkheden van Photoshop. Sindsdien blijft hij aan het digitaal kunstwerk werken en schrijven, maar heeft zich teruggetrokken van de hedendaagse wereld, op zoek naar vervulling in kunst, literatuur en contemplatie.

Het heeft hem 5 jaar gekost om te schrijven wat misschien zijn laatst boek zal zijn, Manuel de survie en terrain ennemi, dat in september 2017 verschijnt bij Jacques Flament éditions.

De Bibliothèque nationale de France heeft zijn vier romans uit de twintigste eeuw gedigitaliseerd (site Relire [archive])