MIAZ - Densità Apparente






Heeft een masterdiploma Film- en Beeldende Kunsten; ervaren curator, schrijver en onderzoeker.
€ 8 | ||
|---|---|---|
€ 7 | ||
€ 7 | ||
Catawiki Kopersbescherming
Je betaling is veilig bij ons totdat je het object hebt ontvangen.Bekijk details
Trustpilot 4.4 | 135088 reviews
Beoordeeld als "Uitstekend" op Trustpilot.
Beschrijving van de verkoper
Miaz presenteert het originele werk in kneedbaar materiaal en acrylverf "Densità Apparente" 20 x 30 cm, met de hand gesigneerd aan de achterzijde, gemaakt in 2025. Direct vanuit de kunstenaar verzonden met echtheidsbewijs.
Dit werk is samengesteld door lagen kneedbaar materiaal en gips, en presenteert zich als een materiairijk doolhof dat inspeelt op de bedrog van de zintuigen. De titel zelf voorspelt het visuele paradox: een structuur die de kracht uitstraalt van een statische monoliet, maar die een dynamische en lichte aard verbergt.
Het Materiële Contrast: de uitstaande volumes en de ruwe oppervlakken vangen het licht en creëren een raster van vol en leeg. De onregelmatige positie van de stukken doorbreekt de strengheid van het raster, waardoor de gehele compositie een ritme krijgt dat vibrant is, bijna in beweging. De kleurkeuze, met metallic en zware tonen, geeft het werk een aura van vaste imponantie; het oog registreert de zwaarte van lood of ijzer, wat spanning veroorzaakt tussen de fysieke realiteit van het ondergrond en zijn esthetische weergave.
Een uitnodiging om de paden van dit labyrint te verkennen, waar geometrische strengheid samenvloeit met de onvoorspelbaarheid van de creatieve daad: een architectuur van het denken die onze perceptie van de werkelijkheid bevraagt.
De kunstenaar:
Miaz identificeert zich met informele kunst, abstractie en surrealisme.
Zijn invloeden hebben diepe wortels in de werken van Dalí: het verkennen van het onderbewuste, obsessies, psychosen en droombeelden. In de verkenning van de grenzen tussen schilderkunst en beeldhouwkunst van Fontana, manipuleert hij materie en ziet hij materie als onderhavig onderwerp van het werk; reliëfs en tactiele diepten van Burri en de ruimtelijkheid van Bonalumi.
Een veelzijdige leek uit Milaan die experimenteert en onderzoekt door de dunne scheidslijn tussen materiële schilderkunst en beeldhouwkunst te verleggen, en zo de driedimensionale diepte van het kunstwerk onderzoekt. Een voortdurende zoektocht naar talen die vaak gebruikte, eenvoudige en restmaterialen inzetten, waarbij massa wordt omgezet in een nieuwe vorm met nieuwe grenzen, waardoor ruimtes en sensorische, tactiele en visuele effecten ontstaan.
Het schilderen van een oppervlak, het creëren van een stratificatie van materie die een polymaterisch werk van intense emotie opbouwt en vaak tot sterke contrastreakties leidt; dit definieert hem, dit is de wereld van Miaz.
Het ijzerdraad met zijn structuur maakt ruim baan in de werken als een driedimensionale potloodstreep die volumes en kooien van de ziel omrenteert, ruimtes creëert en uiteindelijk onderwerpen wordt in plaats van objecten.
Het gebruik van epoxyhars creëert een katalyserend element dat dient om de materie te kristalliseren, waardoor glanzende/doorzichtige en matte contrasten ontstaan en een duidelijke, heldere, lineaire moderniteit wordt verleend.
Gips en katoen roepen de kwetsbaarheid op van een zachte plissé die een sculpturale vorm aanneemt die reageert op het licht dat zijzelf opwerpt en die zich een weg baant door de plooiingen van het onderbewuste.
De talrijke gerecyclede materialen die als ethische keuze worden gebruikt, worden in een nieuwe vorm gevormd en krijgen een nieuwe, anders esthetische betekenis als zoektocht naar schoonheid.
Miaz presenteert het originele werk in kneedbaar materiaal en acrylverf "Densità Apparente" 20 x 30 cm, met de hand gesigneerd aan de achterzijde, gemaakt in 2025. Direct vanuit de kunstenaar verzonden met echtheidsbewijs.
Dit werk is samengesteld door lagen kneedbaar materiaal en gips, en presenteert zich als een materiairijk doolhof dat inspeelt op de bedrog van de zintuigen. De titel zelf voorspelt het visuele paradox: een structuur die de kracht uitstraalt van een statische monoliet, maar die een dynamische en lichte aard verbergt.
Het Materiële Contrast: de uitstaande volumes en de ruwe oppervlakken vangen het licht en creëren een raster van vol en leeg. De onregelmatige positie van de stukken doorbreekt de strengheid van het raster, waardoor de gehele compositie een ritme krijgt dat vibrant is, bijna in beweging. De kleurkeuze, met metallic en zware tonen, geeft het werk een aura van vaste imponantie; het oog registreert de zwaarte van lood of ijzer, wat spanning veroorzaakt tussen de fysieke realiteit van het ondergrond en zijn esthetische weergave.
Een uitnodiging om de paden van dit labyrint te verkennen, waar geometrische strengheid samenvloeit met de onvoorspelbaarheid van de creatieve daad: een architectuur van het denken die onze perceptie van de werkelijkheid bevraagt.
De kunstenaar:
Miaz identificeert zich met informele kunst, abstractie en surrealisme.
Zijn invloeden hebben diepe wortels in de werken van Dalí: het verkennen van het onderbewuste, obsessies, psychosen en droombeelden. In de verkenning van de grenzen tussen schilderkunst en beeldhouwkunst van Fontana, manipuleert hij materie en ziet hij materie als onderhavig onderwerp van het werk; reliëfs en tactiele diepten van Burri en de ruimtelijkheid van Bonalumi.
Een veelzijdige leek uit Milaan die experimenteert en onderzoekt door de dunne scheidslijn tussen materiële schilderkunst en beeldhouwkunst te verleggen, en zo de driedimensionale diepte van het kunstwerk onderzoekt. Een voortdurende zoektocht naar talen die vaak gebruikte, eenvoudige en restmaterialen inzetten, waarbij massa wordt omgezet in een nieuwe vorm met nieuwe grenzen, waardoor ruimtes en sensorische, tactiele en visuele effecten ontstaan.
Het schilderen van een oppervlak, het creëren van een stratificatie van materie die een polymaterisch werk van intense emotie opbouwt en vaak tot sterke contrastreakties leidt; dit definieert hem, dit is de wereld van Miaz.
Het ijzerdraad met zijn structuur maakt ruim baan in de werken als een driedimensionale potloodstreep die volumes en kooien van de ziel omrenteert, ruimtes creëert en uiteindelijk onderwerpen wordt in plaats van objecten.
Het gebruik van epoxyhars creëert een katalyserend element dat dient om de materie te kristalliseren, waardoor glanzende/doorzichtige en matte contrasten ontstaan en een duidelijke, heldere, lineaire moderniteit wordt verleend.
Gips en katoen roepen de kwetsbaarheid op van een zachte plissé die een sculpturale vorm aanneemt die reageert op het licht dat zijzelf opwerpt en die zich een weg baant door de plooiingen van het onderbewuste.
De talrijke gerecyclede materialen die als ethische keuze worden gebruikt, worden in een nieuwe vorm gevormd en krijgen een nieuwe, anders esthetische betekenis als zoektocht naar schoonheid.
