Matteo Ciffo - Frammenti - Venere

- Sculptura contemporanea van Matteo Ciffo (Italië - 1987). Titel Fragmenten-Venus
- Jaar 2026. Editie nr. 3/8 - Ondertekend en geauthenticeerd door de kunstenaar, met echtheidscertificaat
- Materiaal: Koudgieten van marmerpoeders en steen
- Uitstekende staat


Verzameling FRAMMENTI

De vergelijking met de klassieke sculptuur vormt een centraal element van deze collectie. Die vormen, historisch geassocieerd met het idee van volmaaktheid, eeuwigheid en collectief geheugen, worden als vertrekpunt genomen en onderworpen aan een proces van fragmentatie en herdefiniëring. De vorm wordt niet langer als een stabiele eenheid opgevat, maar als een tijdelijke toestand. Ze wordt onderbroken, uiteen gehaald en heropgebouwd, waarbij haar onstabiele aard aan het licht komt. Het volume opent zich, splitst zich op in blokken en fragmenten, en genereert een nieuw structuur waarin de tijd niet langer verborgen is, maar een zichtbaar element wordt.

Deze spanning verwijdert het idee van volmaaktheid als absolute toestand. Wat eeuwig lijkt, toont zijn kwetsbaarheid. De klassieke vorm blijft bestaan, maar getransformeerd: niet langer symbool van onsterfelijkheid, maar aanwezigheid doordrongen van tijd, blootgesteld aan verandering en teruggebracht naar een nieuwe dimensie.



MATTEO CIFFO

Geboren in Biella in 1987, heeft hij sinds 2007 een onderzoek ontwikkeld gericht op materie, haar transformatie en het geheugen dat zij bewaart. Mijn werk ontstaat uit een direct contact met nobele en complexe materialen zoals marmerpoeders en steen, natuurlijke pigmenten, Armeense aarde, oxiden en metalen. Ik beschouw ze niet als eenvoudige expressieve hulpmiddelen, maar als levende aanwezigheid, dragers van tijd, geschiedenis en de mogelijkheid van hernieuwing.

Door een proces dat ik beschouw als meer ritualistisch dan sculpturaal: een heropleving van de steen die door mijn hand wordt geleid. De praktijk ontstaat uit waarneming en de wens om leven terug te geven aan wat gekrast, verlaten of vergeten is. Fragmenten en afgedankte stukken, vaak afkomstig uit het werk van andere beeldhouwers, worden oorspronkelijke materie voor mijn werken.

Het gaat om materialen die al een verhaal in zich dragen. Ik ontbind ze en hercomposeer ze, waardoor vormen ontstaan die niet langer behoren tot hun vorige toestand, maar tot een nieuwe conditie. Elk werk ontstaat uit een fragiele balans tussen verlies en heropbloeien, tussen geheugen en mogelijkheid, en maakt het moment zichtbaar waarop de materie ophoudt te zijn wat het was en in iets anders verandert.

Het traject neemt de vorm aan van een transformatie die het traditionele beeldhouwen overstijgt, dichter bij een bijna alchemische dimensie komend. Ik gebruik materialen die reeds een bestaan hebben gehad, ontbind ze en herschik ze om nieuwe vormen en identiteiten te genereren. Elke creatie ontstaat uit een spanning tussen vernietiging en regeneratie, tussen verlies en herinnering, waardoor een voortdurende staat van verandering zichtbaar wordt.

Het onderzoek gaat een confrontatie aan met materialen die een diepe tegenstelling belichamen: ogenschijnlijk eeuwig en onvernietigbaar, maar tegelijk gevoelig en kwetsbaar. Wat onkwetsbaar lijkt, onthult een onstabiele aard, in staat om te reageren, te oxideren en in de loop van de tijd te transformeren. Deze toestand maakt van de materie een actieve mede-samenvatter van het werk, betrokken bij een voortdurende dialoog met tijd en omgeving.

Volmaaktheid laat plek aan kwetsbaarheid, en de eeuwigheid manifesteert zich als een levende, menselijke ervaring. Materie is niet ondergeschikt, maar wordt co-auteur, met op het oppervlak sporen van de gebaar, het proces en eigen evolutie behouden.

Zelfleraar, heb ik mijn pad opgebouwd door experimenteren, waarneming en luisteren. De aanpak streeft niet naar beheersing, maar naar het begeleiden van het materiaal in zijn transformatie. De gevormde stukken weerspiegelen het functioneren van het geheugen: structuren waarin fragmenten, sporen en afwezigheden samenleven en zichzelf regenereren.

Deze praktijk verkent materie als levend archief. De sculpturen ontstaan als aanwezigheid die tussen ruïne en heropleving, tussen blijvende aanwezigheid en transformatie, in gewichtloze aanwezigheid het materiaal opnieuw een diep contemporaine en menselijke dimensie geven.