Manuel Pinazo (1956) - Reflexiones

Artiest: Manuel Pinazo
Sagunto 1956

Reflecties
Werk geschilderd met natuurlijke pigmenten op doek dat vastgelijmd is op paneel
Met afmetingen 61,5 x 62,5 cm zonder lijst (63 x 64 cm) met lijst
Dit werk is een reflectie op het opdrachtwerk dat M. ROTHKO ontving voor het “Four Seasons Restaurant” in New York
Na het tekenen van een contract om 50 vierkante meter van het restaurant te schilderen, brak hij de overeenkomst toen hij zag dat in dat restaurant de nouvelle richesse zou eten, en besloot dat nooit een van zijn schilderijen als decor voor zo’n plek zou dienen
Op dit moment bevinden die schilderijen zich in de Tate Gallery in Londen als schenking van de kunstenaar
De REFLECTIE is of de kunst bedoeld is voor een paar of voor iedereen
In het schilderij van M. Pinazo maakt hij een groepering van 6 kleine schilderijen die één geheel vormen en in het midden zijn vastgemaakt met bars die met pigmentgoud zijn geschilderd om de reflectie te contrasteren

DE EXPANDERENDE GEOMETRIE
Door Pedro Alberto Cruz

De abstracte taal waarin de gehele productie van Manuel Pinazo zich ontvouwt, is een directe consequentie van de herwerking die de geometrische strengheid tijdens de postmoderniteit heeft ondergaan, evenals van de uitbreiding die de schilderkunst buiten haar traditionele grenzen ondergaat. Het eerste kenmerkende element van zijn schilderkunst is de introductie van fout, de “onvolledigheid” in de vertaling van bepaalde wiskundige schema’s met een lange traditie sinds de avant-garde. Het werk van Pinazo herhaalt compositiewijzen gebaseerd op verticale of horizontale banden, parallel en in verschillende kleuren, dambordpatrono of de herhaling van geometrische vormen zoals het rechthoek. Wanneer men detailgewijs naar elk van deze composities kijkt, wordt duidelijk hoe het koude rationalisme waarop de geometrische abstractie berust, is ondermijnd door de invoering van verschillende irregulariteiten: lichtelijk scheve lijnen die daardoor niet volledig recht lopen; uiteenlopend ruimte tussen de diverse kleurbanden; verticale elementen die onderbreken en het ritme van het werk doorbreken; of, uiteraard, de vrolijke kleur - met echo’s van Matisse- en soms met een naïef aura, die die metafysische autoriteit ondermijnt waar veel van de vanguardistische geometrische abstractie van uitgaat.
Maar het deconstruëringsproces van de abstracte geometrie dat Manuel Pinazo toepast, houdt niet op bij dit eerste kritiekpunt. Daarnaast bestaat er een “tweede niveau”, dat de kunstenaar in de loop der jaren heeft ontwikkeld en dat interessante conclusies oplevert. Ten eerste, en in een werklijn die voortbouwt op de post-picturale abstractie van de jaren tachtig, speelt de kunstenaar met het sculpturale potentieel van de schilderkunst door middel van het samenbrengen van meerdere stukken die het traditionele idee van contour/kader van een vierkante of rechthoekige vorm dynamiteren.