Sergio Romero - Electric Garden

Dit werk maakt deel uit van een recente picturale onderzoek waarin gebaar, ruimtelijke structuur en symbolische herhaling samensmelten tot één visuele taal. Hoewel ze op het eerste gezicht impulsief of spontaan kunnen lijken, ontstaat elk uit een observatie- en zuiveringsproces afkomstig uit een eerder werk dat veel architectonischer en nauwkeuriger was, ontwikkeld gedurende jaren met marker, lineair tekenen en handmatige ruimtelijke constructie.

In deze nieuwe serie verdwijnt die precisie niet: ze transformeert.

De lijn gedraagt zich niet langer uitsluitend als contour of structuur en begint ook als energie, ritme en fysieke expansie op het oppervlak te fungeren. Het gebaar ontlaagt zich, maar er bestaat nog steeds een intern organisatiesysteem. De tekens herhalen zich, de trajecten kruisen elkaar, de spanningen evenaren zich en de ruimte wordt afgebakend door een onzichtbare architectuur die de hele compositie vasthoudt.

Elk werk functioneert als een mentaal in beweging map:
lagen van herinnering, impulsen, trajecten en emotionele structuren die samenleven op hetzelfde vlak. De ogenschijnlijke chaos wordt doorkruist door bewuste beslissingen over dichtheid, leegte, balans, verzadiging en visuele richting.

De herhaling van kaders, banen, zenuwlijnen en circulaire kernen genereert een eigen grammatica die in de hele serie herkenbaar is. Het gaat niet om toeval of puur automatisme, maar om een onderzoek naar hoe denken, spanning en gevoeligheid vertaald kunnen worden naar een hedendaagse schilderkunstige schrijfrichting.

Het acrylverf vervangt hier een deel van de rigide structuur van technisch tekenen door een meer lichamelijke en fysieke aanwezigheid. Het werk wordt niet langer alleen opgebouwd: het gebeurt ook. De penseelstreek bewaart de herinnering aan beweging, tijd en direct gebaar, en bewaart steeds dezelfde visuele stempel die de hele onderzoeksgroep definieert.

Deze stukken schommelen tussen:

drawing en painting,
controle en expansie,
architectuur en automatisme,
schrift en abstractie.

Het resultaat is een serie die een eigen visuele taalvoorstel doet, waarin de intensiteit van het gebaar samenleeft met een strikte innerlijke structuur en waarin elke compositie fungeert als een directe uitbreiding van een mentaal, émotionaal en ruimtelijk systeem in voortdurende transformatie.