Sergio Romero - Neon Silence

Dit werk maakt deel uit van een recent schilderkunstige onderzoek waarin het automatische gebaar, de ruimtelijke structuur en de symbolische herhaling samenkomen tot één visuele taal.
Hoewel ze op het eerste gezicht impulsief of spontaan lijken, ontspringt elk daarvan aan een observatie- en verfijningsproces afkomstig van een eerder werk dat veel architectonischer en preciezer is, ontwikkeld gedurende jaren met markeerstift, lineaal tekenen en handmatige opbouw van de ruimte.

In deze nieuwe serie verdwijnt die precisie niet: ze transformeert.

De lijn gedraagt zich niet langer uitsluitend als omtrek of structuur en gaat ook fungeren als energie, ritme en fysieke expansie op het oppervlak. Het gebaar bevrijdt zich, maar er blijft een intern ordensysteem bestaan. De tekens herhalen zich, de trajecten kruisen elkaar, de spanningen worden in evenwicht gebracht en de ruimte wordt afgebakend door een onzichtbare architectuur die de hele compositie ondersteunt.

Elk werk functioneert als een bewegende mentale kaart: lagen van geheugen, impulsen, trajecten en emotionele structuren die naast elkaar bestaan op hetzelfde vlak. Het schijnbare chaotische wordt doorkruist door bewuste beslissingen over dichtheid, leegte, evenwicht, verzadiging en visuele richting.

De herhaling van kaders, banen, zenuwlijnen en cirkelvormige kernen creëert een eigen grammatica die in de hele serie herkenbaar is. Het gaat niet om toeval of puur automatisme, maar om onderzoek naar hoe denken, spanning en gevoeligheid te vertalen in een hedendaagse picturale uitdrukking.

De acrylverf vervangt hier een deel van de rigiditeit van technisch tekenen door een meer lichamelijke en fysieke aanwezigheid. Het werk wordt niet langer alleen opgebouwd: het gebeurt ook.

De penseelstreek behoudt het geheugen van beweging, van tijd en van direct gebaar, en behoudt steeds hetzelfde visuele stempel dat de hele onderzoeksopzet definieert.

Deze stukken oscilleren tussen:

drukken en schilderen,

beheersing en expansie,

architectuur en automatisme,

schrijven en abstractie.

Het resultaat is een serie die een eigen visuele taal voorstelt, waarin de intensiteit van het gebaar samengaat met een rigoureuze, interne structuur en waarin elke compositie fungeert als een directe uitbreiding van een mentaal, emotioneel en ruimtelijk systeem in voortdurende transformatie.