Sergio Romero - Burning Structure

Dit werk maakt deel uit van een recente picturale onderzoeksessies waarin het automatische gebaar, de ruimtelijke structuur en de symbolische herhaling samensmelten tot één visuele taal.

Hoewel ze op het eerste gezicht impulsief of spontaan mogen lijken, ontstaat elk uit een observatie- en verfijningsproces afkomstig van een eerder werk dat veel architectonischer en preciezer is, ontwikkeld gedurende jaren met markeerstift, lineaal tekenen en handmatige opbouw van de ruimte.

In deze nieuwe serie verdwijnt die precisie niet: ze transformeert.

De lijn gedraagt zich niet langer uitsluitend als omtrek of structuur en begint ook te fungeren als energie, ritme en fysieke expansie op het oppervlak. Het gebaar bevrijdt zich, maar er blijft een intern georganiseerd systeem bestaan. De tekens herhalen zich, de trajecten kruisen elkaar, de spanningen balanceren en de ruimte wordt afgebakend door een onzichtbare architectuur die de hele compositie ondersteunt.

Elk werk functioneert als een bewegende mentale kaart: lagen van herinnering, impulsen, trajecten en emotionele structuren die samenleven binnen hetzelfde vlak. Het schijnbare chaos wordt doorkruist door bewuste beslissingen over dichtheid, leegte, balans, verzadiging en visuele richting.

De herhaling van kaders, orbiten, zenuwlijnen en circulaire kernen genereert een eigen grammatica die in de hele serie herkenbaar is. Het gaat niet om toeval of puur automatisme, maar om een onderzoek naar hoe gedachten, spanning en gevoeligheid te vertalen in een hedendaagse picturale schrijfwijze.

De acrylverf vervangt hier een deel van de rigiditeit van technisch tekenen door een meer lichamelijke en fysieke aanwezigheid. Het werk wordt niet alleen opgebouwd: het gebeurt ook. De streek bewaart de herinnering aan beweging, tijd en direct gebaar, en houdt altijd hetzelfde visuele kenmerk vast dat de gehele onderzoeksopzet bepaalt.

Deze stukken schommelen tussen:

draaien en schilderen,

controle en expansie,

architectuur en automatisme,

schrijven en abstractie.

Het resultaat is een serie die een eigen visuele taal voorstelt, waarin de expressieve intensiteit samengaat met een rigoureuze interne structuur en waarin elke compositie fungeert als een directe uitbreiding van een mentaal, emotioneel en ruimtelijk systeem in permanente transformatie.