Sergio Romero - Pulse Reactor

Dit werk maakt deel uit van een recente picturale onderzoeksperiode waarin het automatische gebaar, de ruimtelijke structuur en de symbolische herhaling samenkomen tot één visuele taal. Hoewel het op het eerste gezicht impulsief of spontaan mag lijken, ontstaat elk uit een observatie- en veredelingsproces afkomstig uit een eerder werk dat veel architectonischer en preciezer was, ontwikkeld gedurende jaren met een marker, lineaire tekening en handmatige constructie van de ruimte.

In deze nieuwe serie verdwijnt die precisie niet: ze transformeert.

De lijn gedraagt zich niet langer uitsluitend als contour of structuur en gaat ook functioneren als energie, ritme en fysieke expansie op het oppervlak. Het gebaar komt los, maar er blijft een intern ordensysteem bestaan. De tekens herhalen zich, de trajecten kruisen elkaar, de spanningen worden in evenwicht gebracht en de ruimte wordt afgebakend door een onzichtbare architectuur die de hele compositie ondersteunt.

Elk werk functioneert als een bewegende mentale kaart: lagen van geheugen, impulsen, trajecten en emotionele structuren die samen op één vlak bestaan. Het schijnbare chaotische wordt doorkruist door bewuste beslissingen over dichtheid, leegte, evenwicht, verzadiging en visuele richting.

De herhaling van kaders, banen, zenuwlijnen en circulaire kernen genereert een eigen grammatica die in de hele serie herkenbaar is. Het gaat niet om toeval noch om puur automatisme, maar om een onderzoek naar hoe gedachten, spanning en gevoeligheid kunnen worden vertaald in een hedendaagse picturale schrijfwijze.

De acrylverf vervangt hier een deel van de rigiditeit van technisch tekenen door een aanwezigheid die meer lichamelijk en fysiek is. Het werk wordt niet langer alleen opgebouwd: het gebeurt ook. De penseelstreek behoudt het geheugen van beweging, tijd en direct gebaar, en behoudt altijd dezelfde visuele signatuur die het geheel van het onderzoek bepaalt.

Deze stukken schommelen tussen:

d-tekening en schilderkunst,
controle en expansie,
architectuur en automatisme,
schrift en abstractie.

Het resultaat is een serie die een eigen visuele taal voorstelt, waarin de intensiteit van het gebaar samengaat met een strikte interne structuur en waarin elke compositie fungeert als een directe extensie van een mentaal, emotioneel en ruimtelijk systeem in permanente transformatie.