Ennio Finzi (1931-2024) - Scale transcromatiche






Master in Innovatie en Organisatie van Cultuur en Kunst, tien jaar ervaring met Italiaanse kunst.
€ 30 | ||
|---|---|---|
€ 25 | ||
€ 20 | ||
Catawiki Kopersbescherming
Je betaling is veilig bij ons totdat je het object hebt ontvangen.Bekijk details
Trustpilot 4.4 | 136024 reviews
Beoordeeld als "Uitstekend" op Trustpilot.
Ennio Finzi, Scale transcromatiche, pastel op zwart karton, 20 × 19,5 cm, originele editie, met de hand gesigneerd, Italië, gedateerd in de jaren 1980.
Beschrijving van de verkoper
Ennio Finzi Kinetisch project (transchromatische schalen) gedateerd 1974 maar gereproduceerd aan het eind van de jaren negentig
"zonder titel" 1970-1990.
cm 19,8 x 25
pastels op zwart karton
onderaan rechts getekend en gedateerd "Finzi 74"
Werk GEGARCHIVEERD
Er zal documentatie worden verzonden die de archivering bij het Archief Finzi bevestigt.
Verzending met koerier en stevige verpakking.
Ennio Finzi (Venetië, 1931), een van de belangrijkste Italiaanse abstracte kunstenaars, maakt zijn debuut in 1947 aan de Fondazione Bevilacqua La Masa in Venetië, waar hij in 1956 en 1958 twee belangrijke solo-tentoonstellingen realiseert, geïntroduceerd in het catalogus door Toni Toniato en Umbro Apollonio. In 1957 exposeert hij bij Galleria Schneider in Rome (gepresenteerd door Virgilio Guidi) en bij la Numero in Firenze, terwijl in 1958 bij Apollinaire in Milaan (met kritisch stuk van Giuseppe Marchiori) presenteert hij het laatste onderzoek naar het thema van Licht‑trillingsritmes die Lucio Fontana interesseren. Ook in de jaren vijftig exposeert hij in groepstentoonstellingen over Spazialismo in de Galleria del Cavallino van Carlo Cardazzo. Hij neemt op uitnodiging deel aan de Quadriennale van 1959 en opnieuw aan de editie van 2000. In 1986 neemt hij bovendien deel aan de Biennale Internazionale d’Arte di Venezia.
Beschouwd als een van de Italiaanse voorlopers op het gebied van kinetisme en geplande kunst, ontwikkelt hij vanaf de jaren vijftig zijn onderzoek binnen de pure beeldvorming. De strikte structurering van zijn schildertaal die zich uitstrekt over alle zestig- en zeventiger jaren, wordt theoretisch ondersteund door Umbro Apollonio en Carlo Belloli. Vervolgens ontwikkelde hij opnieuw een op kleur gebaseerde onderzoeksrichting, bijdragend aan de definitie van een nieuwe stroming van abstractie die vanaf de jaren tachtig tot heden voortduurt. Hij heeft bovendien werken op papier uitgevoerd, projecten over gestructureerde visueel en pastelkleurige werken met collage op karton sinds de jaren vijftig.
Ennio Finzi Kinetisch project (transchromatische schalen) gedateerd 1974 maar gereproduceerd aan het eind van de jaren negentig
"zonder titel" 1970-1990.
cm 19,8 x 25
pastels op zwart karton
onderaan rechts getekend en gedateerd "Finzi 74"
Werk GEGARCHIVEERD
Er zal documentatie worden verzonden die de archivering bij het Archief Finzi bevestigt.
Verzending met koerier en stevige verpakking.
Ennio Finzi (Venetië, 1931), een van de belangrijkste Italiaanse abstracte kunstenaars, maakt zijn debuut in 1947 aan de Fondazione Bevilacqua La Masa in Venetië, waar hij in 1956 en 1958 twee belangrijke solo-tentoonstellingen realiseert, geïntroduceerd in het catalogus door Toni Toniato en Umbro Apollonio. In 1957 exposeert hij bij Galleria Schneider in Rome (gepresenteerd door Virgilio Guidi) en bij la Numero in Firenze, terwijl in 1958 bij Apollinaire in Milaan (met kritisch stuk van Giuseppe Marchiori) presenteert hij het laatste onderzoek naar het thema van Licht‑trillingsritmes die Lucio Fontana interesseren. Ook in de jaren vijftig exposeert hij in groepstentoonstellingen over Spazialismo in de Galleria del Cavallino van Carlo Cardazzo. Hij neemt op uitnodiging deel aan de Quadriennale van 1959 en opnieuw aan de editie van 2000. In 1986 neemt hij bovendien deel aan de Biennale Internazionale d’Arte di Venezia.
Beschouwd als een van de Italiaanse voorlopers op het gebied van kinetisme en geplande kunst, ontwikkelt hij vanaf de jaren vijftig zijn onderzoek binnen de pure beeldvorming. De strikte structurering van zijn schildertaal die zich uitstrekt over alle zestig- en zeventiger jaren, wordt theoretisch ondersteund door Umbro Apollonio en Carlo Belloli. Vervolgens ontwikkelde hij opnieuw een op kleur gebaseerde onderzoeksrichting, bijdragend aan de definitie van een nieuwe stroming van abstractie die vanaf de jaren tachtig tot heden voortduurt. Hij heeft bovendien werken op papier uitgevoerd, projecten over gestructureerde visueel en pastelkleurige werken met collage op karton sinds de jaren vijftig.
