Sylvain Barberot - Suspended spaces

Deze werken zijn een afgietsel van mijn buste, vervaardigd uit polyurethaan schuim en bedekt met een zwart doek. Het verwijst naar de Italiaanse beeldhouwkunst uit het einde van de 18e eeuw. Deze werken, vaak marmer, tonen volledig verhulde vrouwelijke lichamen met een ontstellende precisie.
Een kunstwerk is in essentie een ijdelheid. Het weerspiegelt het verlangen van de kunstenaar om zich te objectiveren om de tijd te overleven en beantwoordt aan de ijdelheid van het idee van de demiurgische kunstenaar. Het geheugen is niet vastgelegd, het blijft komen zonder ooit verankerd te raken in een oneindigheid. Zijn verdwijnen is zijn enige toevlucht.

Internationaal kunstenaar wiens werk rust op de dichotomie die bestaat tussen geheugen en vergetelheid.
Het geheugen is naar mijn mening het onmisbare element dat ons lichaam met de wereld verbindt. Echter, terwijl onze cultuur ernaar streeft de geschiedenis te graveren met een beitel, streef ik ernaar mijn eigen geheugen te onderdrukken, te ontwrichten, zelfs uit te wissen. Een grote onderneming is de oefening van het vergeten…
Het lichaam is slechts de drager van dit geheugen waaraan het afhankelijk is, ja, het is ervan afhankelijk en behoeftig. Het bouwt het op, modelleert het en verandert het. En hoewel anamnesis uit het Grieks vertaald wordt als het terughalen van herinneringen, jaag ik ernaar om me er beter van af te scheiden.