Matteo Ciffo - Frammenti - Nefertiti

- Moderne beeldhouwkunst van Matteo Ciffo (Italië - 1987). Titel Fragmenten-Nefertiti
- Jaartal 2026. Editie nr. 7/8 - Gesigneerd en geverifieerd door de kunstenaar, met echtheidscertificaat
- Materiaal: Koudgieting van marmerpoeders en steen
- Uitstekende conditie



Verzameling FRAGMENTEN

De vergelijking met de klassieke beeldhouwkunst vormt een centraal element van deze collectie. Die vormen, historisch geassocieerd met het idee van perfectie, eeuwigheid en collectief geheugen, worden opgenomen als uitgangspunt en onderworpen aan een proces van fragmentatie en herdefiniëring. De vorm wordt niet langer begrepen als een stabiele eenheid, maar als een transi­tievere toestand. Ze wordt onderbroken, ontleden en opnieuw samengevoegd, waardoor haar onstabiele aard zichtbaar wordt. Het volume opent zich, splitst zich op in blokken en fragmenten, en genereert een nieuw geheel waarin de tijd niet langer verborgen is, maar een zichtbaar element wordt.

Deze spanning elimineert het idee van perfectie als absolute toestand. Wat eeuwig lijkt, ontmaskert haar kwetsbaarheid. De klassieke vorm overleeft, maar getransformeerd: niet langer symbool van onsterfelijkheid, maar aanwezigheid die door de tijd wordt doorkruist, blootgesteld aan verandering en teruggebracht naar een nieuwe dimensie.





MATTEO CIFFO

Geboren in Biella in 1987, vanaf 2007 ontwikkel ik een onderzoek gericht op de materie, haar transformatie en het geheugen dat zij bewaart. Mijn werk ontspringt aan een directe relatie met nobele en complexe materialen zoals marmer- en steenstof, natuurlijke pigmenten, Armeense aarde, oxiden en metalen. Ik beschouw ze niet louter als expressieve hulpmiddelen, maar als levende aanwezigheden, dragers van tijd, geschiedenis en groeikansen.

Door een proces dat ik eerder als ritueel dan als beeldhouwkunst beschouw: een wederopstanding van de steen, geleid door mijn hand. De praktijk ontstaat uit waarneming en de wens om leven terug te geven aan wat gebroken, verlaten of vergeten is. Fragmenten en restanten, vaak afkomstig uit het werk van andere beeldhouwers, worden ruwe materie voor mijn werken.

Het gaat om materialen die al een eigen verhaal meedragen. Ik ontleed ze en hercombineren ze, waardoor vormen ontstaan die niet langer tot hun vorige toestand behoren, maar tot een nieuwe conditie. Elk werk ontstaat uit een fragiel-evenwicht tussen verlies en wedergeboorte, tussen geheugen en mogelijkheid, en maakt het moment zichtbaar waarop de materie ophoudt te zijn wat ze was en iets anders wordt.

Het traject is een transformatie die het traditionele beeldhouwen overstijgt en dichter bij een quasi-alchemische dimensie brengt. Ik gebruik materialen die al een bestaan hebben gehad, ontleed ze en herschik ze om nieuwe vormen en identiteiten te genereren. Elke creatie ontstaat uit een spanning tussen destructie en regeneratie, tussen verlies en geheugen, en maakt een voortdurend veranderingsstadium zichtbaar.

De zoektocht gaat samen met materialen die een diepgewortelde tegenstelling belichamen: schijnbaar eeuwig en onvernietigbaar, maar tegelijk gevoelig en kwetsbaar. Wat onbeweeglijk lijkt, onthult een onstabiele aard, in staat om te reageren, te oxideren en in de loop der tijd te transformeren. Deze conditie maakt van de materie een actieve partner in het werk, betrokken in een voortdurend dialog met tijd en omgeving.

Perfectie maakt plaats voor fragiliteit, en eeuwigheid manifesteert zich als een levende en menselijke ervaring. Materie is niet ondergeschikt, maar wordt mede-auteur, met op het oppervlak de sporen van gebaar, proces en eigen evolutie bewaard.

autodidactisch, heb ik mijn pad opgebouwd door experimenten, waarneming en luisteren. De aanpak is niet gericht op controle, maar op het begeleiden van het materiaal in zijn transformatie. De resulterende vormen weerspiegelen de werking van het geheugen: structuren waarin fragmenten, sporen en afwezigheden samenleven en zich regenereren.

Deze praktijk verkent materie als levend archief. De sculpturen ontstaan als aanwezigen die hangen tussen ruïne en wedergeboorte, tussen blijvende aanwezigheid en transformatie, en geven aan de materie een zeer hedendaagse en menselijke dimensie terug.