Matteo Ciffo - Frammenti - Eracle

- Hedendaagse beeldhouwkunst van Matteo Ciffo (Italië - 1987). Titel Frammenti-Eracle
- Jaargang 2026. Editie nr. 2/8 - Ondertekend en geauthenticeerd door de kunstenaar, met echtheidscertificaat
- Materiaal : Koude smelting van marmerpoeders en steen
- Condities: uitstekende


Collectie FRAMMENTI

Het vergelijken met de klassieke beeldhouwkunst vormt een centraal element van deze collectie. Die vormen, historisch geassocieerd met het idee van perfectie, eeuwigheid en collectief geheugen, worden opgevat als uitgangspunt en ondergaan een proces van fragmentatie en herdefiniëring.
De vorm wordt niet langer opgevat als een stabiele eenheid, maar als een transitie-toestand. Wordt onderbroken, ontbonden en heropgebouwd, waardoor haar onstabiele aard onthuld wordt. Het volume opent zich, splitst zich op in blokken en fragmenten, waardoor een nieuwe structuur ontstaat waarin de tijd niet langer verborgen is, maar een zichtbaar element wordt.
Deze spanning laat het idee van perfectie als absolute toestand achterwege. Wat eeuwig lijkt, toont zijn kwetsbaarheid. De klassieke vorm blijft bestaan, maar getransformeerd: niet langer een symbool van onsterfelijkheid, maar aanwezigheid doordrongen van de tijd, blootgesteld aan verandering en teruggegeven aan een nieuwe dimensie.


MATTEO CIFFO

Geboren in Biella in 1987, ontwikkel ik sinds 2007 een onderzoek gericht op materie, haar transformatie en het geheugen dat ze bewaart. Mijn werk ontstaat uit een direct contact met nobel en complex materiaal zoals marmerpoeders en steen, natuurlijke pigmenten, Armeense aarde, oxiden en metalen. Ik beschouw ze niet als eenvoudige expressieve instrumenten, maar als levende aanwezigen, dragers van tijd, geschiedenis en mogelijkheden tot vernieuwing.
Door een proces dat ik beschouw als meer ritueel dan scultoraal: een hergeboorte van de steen geleid door mijn hand. De praktijk ontstaat uit observatie en het verlangen leven terug te geven aan wat was gefragmenteerd, verlaten of vergeten. Fragmenten en afval, vaak afkomstig uit het werk van andere beeldhouwers, worden oorspronkelijke materie voor mijn werken.
Het gaat om materialen die al een verhaal met zich meedragen. Ik haal ze uit elkaar en zet ze weer in elkaar, waardoor vormen ontstaan die niet langer toebehoren aan hun vroegere toestand, maar aan een nieuwe conditie. Elk werk ontstaat uit een fragiel evenwicht tussen verlies en hergeboorte, tussen geheugen en mogelijkheid, waardoor het moment zichtbaar wordt waarop materie niet langer is wat het was en iets anders wordt.
Het traject neemt de vorm aan van een transformatie die de traditionele beeldhouwkunst overstijgt, dichter bij een bijna alchemische dimensie. Ik gebruik materie die al een bestaan hebben gehad, ik haal ze uit elkaar en combineer ze opnieuw om nieuwe vormen en identiteiten te genereren. Elke creatie ontstaat uit een spanning tussen vernietiging en regeneratie, tussen verlies en geheugen, waardoor een continu veranderingsstadium zichtbaar wordt.
Het onderzoek confronteert zich met materialen die een diepe tegenstrijdigheid belichamen: schijnbaar eeuwig en onvernietigbaar, maar tegelijkertijd gevoelig en kwetsbaar. Wat onvermijdelijk lijkt, onthult een onstabiele aard, in staat om te reageren, te oxideren en in de loop van de tijd te transformeren.
Deze toestand maakt materie tot een actieve medewerkster van het werk, betrokken bij een voortdurend dialoog met tijd en omgeving.
Perfectie maakt plaats voor kwetsbaarheid, en eeuwigheid manifesteert zich als een levende en menselijke ervaring. De materie is niet ondergeschikt, maar wordt mede-auteur, behoudt op het oppervlak de sporen van gebaar, proces en eigen evolutie.

Autodidactisch heb ik mijn pad opgebouwd door middel van experimenteren, waarneming en luisteren. De aanpak is niet gericht op controle, maar op het begeleiden van het materiaal in zijn transformatie. De gevormde vormen weerspiegelen het functioneren van het geheugen: structuren waarin fragmenten, sporen en afwezigheden naast elkaar bestaan en zichzelf regenereren.
Deze praktijk onderzoekt materie als levend archief. De sculpturen verschijnen als aanwezigen hangend tussen ruïne en hergeboorte, tussen blijvende aanwezigheid en transformatie, en geven materie een diep hedendaagse en menselijke dimensie terug.