Sergio Romero - Entrelazamiento

Dit werk maakt deel uit van een recente schilderachtige onderzoeksperiode waarin het automatische gebaar, de ruimtelijke structuur en de symbolische herhaling tot één visuele taal worden. Hoewel het er op het eerste gezicht impulsief of spontaan uit kan zien, ontstaat elk element uit een observatie- en zuiveringsproces dat voortkomt uit een eerder werk dat veel architectonischer en preciezer was, ontwikkeld gedurende jaren met marker, lineair tekenen en handmatige ruimtelijke constructie.

In deze nieuwe serie verdwijnt die precisie niet: ze transformeert.

De lijn gedraagt zich niet langer uitsluitend als contour of structuur en gaat ook fungeren als energie, ritme en fysieke expansie over het oppervlak. Het gebaar wordt bevrijd, maar er bestaat nog steeds een intern organisatieregister. De tekens herhalen zich, de trajecten kruisen elkaar, de spanningen worden in balans gebracht en de ruimte wordt afgebakend door een onzichtbare architectuur die de hele compositie ondersteunt.

Elk werk fungeert als een bewegende mentale kaart:
lagen van geheugen, impulsen, trajecten en emotionele structuren die samenleven binnen één enkel vlak. De schijnbare chaos wordt doorkruist door bewuste beslissingen over dichtheid, leegte, evenwicht, verzadiging en visuele richting.

De herhaling van kaders, banen, zenuwachtige lijnen en circulaire kernen creëert een eigen grammatica die in de hele serie herkenbaar is. Het gaat niet om toeval of pure automatisme, maar om een onderzoek naar hoe denkkracht, spanning en gevoeligheid vertaald kunnen worden naar een hedendaagse picturale schrijfstijl.

De acrylverf vervangt hier een deel van de stijfheid van technisch tekenen door een meer lichamelijke en fysieke aanwezigheid. Het werk wordt niet langer alleen opgebouwd: het gebeurt ook. De streek behoudt het geheugen van beweging, tijd en direct gebaar, terwijl altijd dezelfde visuele signatuur behouden blijft die de hele onderzoekseenheid definiëert.

Deze stukken oscilleren tussen:

drawing en schilderkunst,
controle en expansie,
architectuur en automatisme,
schrijven en abstractie.

Het resultaat is een serie die een eigen visuele taal voorstelt, waarin gestiek intensiteit samengaat met een strikte interne structuur en waarin elke compositie fungeert als een directe uitbreiding van een mentaal, emotioneel en ruimtelijk systeem in permanente transformatie.