Sergio Romero - Entrelazamiento 2

Deze prael zit in een recente picturale onderzoek waarin het automatische gebaar, de ruimtelijke structuur en de symbolische herhaling samen een enkel visueel taal vormen. Hoewel ze op het eerste gezicht impulsief of spontaan kunnen lijken, ontstaat elk vanuit een proces van waarneming en zuivering afkomstig uit een veel eerder werk dat veel meer architectonisch en precies is, ontwikkeld gedurende jaren met marker, lineair tekenen en handmatige ruimtelijke constructie.

In deze nieuwe serie verdwijnt die precisie niet: ze transformeert.

De lijn gedraagt zich niet langer uitsluitend als contour of structuur en begint ook als energie, ritme en fysieke expansie op het oppervlak te werken. Het gebaar wordt bevrijd, maar er bestaat nog steeds een intern organisatiesysteem. De tekens herhalen zich, de routes kruisen elkaar, de spanning evenwichtig en de ruimte wordt afgebakend door een onzichtbare architectuur die de gehele compositie ondersteunt.

Elk werk functioneert als een bewegende mentale kaart:
lagen van geheugen, impulsen, routes en emotionele structuren die samen op hetzelfde vlak bestaan. De ogenschijnlijke chaos wordt doordrongen door bewuste beslissingen over dichtheid, leegte, evenwicht, verzadiging en visuele richting.

De herhaling van kaders, banen, zenuwlijnen en circulaire kernen vormt een eigen grammatica die in de hele serie herkenbaar is. Het gaat niet om toeval of pure automatisme, maar om een onderzoek naar hoe gedachte, spanning en gevoeligheid vertaald kunnen worden in een hedendaagse schilderkunstige schrijven.

De acrylverf vervangt hier gedeeltelijk de rigiditeit van technisch tekenen door een meer lichamelijke en fysieke aanwezigheid. Het werk wordt niet alleen opgebouwd: het gebeurt ook. De penseelstreek behoudt de herinnering aan beweging, tijd en direct gebaar, en behoudt altijd hetzelfde visuele stempel dat de hele onderzoekssamenstelling bepaalt.

Deze stukken schommelen tussen:

tekenen en schilderen,
beheersing en expansie,
architectuur en automatisme,
schrift en abstractie.

Het resultaat is een serie die een eigen visueel taalvoorstel doet, waarin de intensiteit van het gebaar samenleeft met een rigoureuze interne structuur en waarin elke compositie fungeert als een directe uitbreiding van een mentaal, emotioneel en ruimtelijk systeem in permanente transformatie.