Sergio Romero - Entrelazamiento 5

Deze werken vormen deel van een recente picturale onderzoek waarin het automatische gebaar, de ruimtelijke structuur en de symbolische herhaling samensmelten tot één visuele taal. Hoewel ze op het eerste gezicht impulsief of spontaan kunnen lijken, ontstaan ze telkens uit een observatie- en zuiveringsproces afkomstig van een eerder werk dat veel meer architectonisch en precies was, ontwikkeld over jaren met stift, lineair tekenen en manuele constructie van de ruimte.

In deze nieuwe serie verdwijnt die precisie niet: ze transformeert.

De lijn gaat niet langer uitsluitend als contour of structuur fungeren en begint ook als energie, ritme en fysieke expansie op het oppervlak te werken. Het gebaar wordt bevrijd, maar er blijft een intern organisatiesysteem bestaan. De tekens herhalen zich, de trajecten kruisen elkaar, de spanningen balanceren en de ruimte wordt afgebakend door een onzichtbare architectuur die de hele compositie ondersteunt.

Elk werk functioneert als een mentale kaart in beweging: lagen van geheugen, impulsen, trajecten en emotionele structuren die samenleven binnen één en hetzelfde vlak. De schijnbare chaos wordt doorkruist door bewuste beslissingen over dichtheid, leegte, evenwicht, verzadiging en visuele richting.

De herhaling van kaders, banen, zenuwachtige lijnen en cirkelvormige kernen creëert een eigen grammatica die in de hele serie herkenbaar is. Het gaat niet om toeval of pure automatisme, maar om onderzoek naar hoe denken, spanning en gevoeligheid vertaald kunnen worden naar een hedendaagse picturale schrijfstijl.

Inktverf vervangt hier een deel van de stijfheid van technisch tekenen door een meer lichamelijke en fysieke aanwezigheid. Het werk wordt niet alleen opgebouwd: het vindt ook plaats. De streek bewaart het geheugen van beweging, tijd en direct gebaar, en draagt altijd hetzelfde visuele zegel die het geheel van het onderzoek definieert.

Deze stukken oscilleren tussen:

tekenen en schilderen,
controle en expansie,
architectuur en automatisme,
schrijven en abstractie.

Het resultaat is een serie die een eigen visuele taal voorstelt, waarin de gestische intensiteit zij aan zij gaat met een strikte interne structuur en waarin elke compositie fungeert als een directe uitbreiding van een mentaal, emotioneel en ruimtelijk systeem in permanente transformatie.