Sergio Romero - Entrelazamiento 6

Dit werk maakt deel uit van een recente picturale onderzoeksproject waarin het automatische gebaar, de ruimtelijke structuur en de symbolische herhaling samen eenzelfde visuele taal vormen. Hoewel het er op het eerste gezicht impulsief of spontaan uit kan zien, ontstaat elk element uit een proces van observatie en verfijning dat voortkomt uit een eerder werk dat veel architectonischer en preciezer was, ontwikkeld gedurende jaren met markeerstift, lineair tekenen en handmatige ruimtelijke constructie.

In deze nieuwe serie verdwijnt die precisie niet: ze verandert van vorm.

De lijn gedraagt zich niet langer uitsluitend als contour of structuur en begint bovendien te fungeren als energie, ritme en fysieke uitzetting op het oppervlak. Het gebaar wordt bevrijd, maar er blijft een intern organisatiesysteem bestaan. Tekens herhalen zich, routes kruisen elkaar, spanningen balanceren en de ruimte wordt afgebakend door een onzichtbare architectuur die de hele compositie ondersteunt.

Elk werk werkt als een mentale kaart in beweging: lagen van geheugen, impulsen, routes en emotionele structuren die samen op één oppervlak bestaan. De schijnbare chaos wordt doorkruist door bewuste beslissingen over dichtheid, leegte, evenwicht, verzadiging en visuele richting.

De herhaling van kaders, omhullingen, zenuwlijnen en cirkelvormige kernen genereert een eigen grammatica die in de hele serie herkenbaar is. Het gaat niet om toeval of puur automatisme, maar om een onderzoeksproces naar hoe gedachte, spanning en gevoeligheid vertaald kunnen worden naar een hedendaagse schilderkunstige schrijfformule.

Hier vervangt acrylverf gedeeltelijk de rigiditeit van technisch tekenen door een meer lichamelijke en fysieke aanwezigheid. Het werk wordt niet langer alleen opgebouwd: het gebeurt ook. De lijn bewaart het geheugen van beweging, tijd en directe gebaar, en behoudt voortdurend hetzelfde visuele kenmerk dat de hele onderzoeks‑reeks definieert.

Deze stukken oscilleren tussen:

drawing en painting,
controle en expansie,
architectuur en automatisme,
tekstuur en abstractie.

Het resultaat is een reeks die een eigen visuele taal voorstelt, waarin het gestische intensiteit coëxisteert met een rigoureuze interne structuur en waarin elke compositie fungeert als een directe uitbreiding van een mentaal, emotioneel en ruimtelijk systeem in voortdurende transformatie.