Sergio Romero - Entrelazamiento 7

Dit werk maakt deel uit van een recente picturale onderzoeksreis waarin het automatische gebaar, de ruimtelijke structuur en de symbolische herhaling zich tot eenzelfde visuele taal ontwikkelen. Ook al lijken ze in eerste oogopslag impulsief of espontaan, elk ontstaat uit een observatie- en zuiveringsproces afkomstig uit een veel arquitetonischer en preciezer werk uit het verleden, ontwikkeld gedurende jaren met marker, lineaire tekening en handmatige ruimtelijke constructie.

In deze nieuwe serie verdwijnt die precisie niet: ze transformeert.

De lijn gaat niet langer alleen dienstdoen als contour of structuur en begint ook als energie, ritme en fysieke expansie op het oppervlak te fungeren. Het gebaar komt vrij, maar er blijft een intern organisatiesysteem bestaan. De tekens herhalen zich, de routes kruisen elkaar, de spanningen evenaren zich en de ruimte wordt afgebakend door een onzichtbare architectuur die de hele compositie draagt.

Elk werk fungeert als een bewegende mentale kaart:
lagen van geheugen, impulsen, trajecten en emotionele structuren die samen op hetzelfde vlak bestaan. De schijnbare chaos wordt doorkruist door bewuste keuzes over dichtheid, leegte, evenwicht, verzadiging en visuele richting.

De herhaling van kaders, banen, zenuwlijnen en cirkelvormige kernen creëert een eigen grammatica die in de hele serie herkenbaar is. Het gaat niet om ongeluk of puur automatisme, maar om een onderzoek naar hoe gedachte, spanning en gevoeligheid kunnen worden vertaald naar een hedendaagse schilderkunstige schrift.

Acrylverf vervangt hier deels de stijfheid van technisch tekenen door een meer lichamelijke en fysieke aanwezigheid. Het werk wordt niet langer alleen opgebouwd: het gebeurt ook. De streek behoudt het geheugen van beweging, tijd en direct gebaar, terwijl altijd dezelfde visuele handtekening het geheel van het onderzoek definieert.

Deze stukken oscilleren tussen:

drukken en schilderen,
controle en expansie,
architectuur en automatisme,
schrijven en abstractie.

Het resultaat is een serie die een eigen visuele taal voorstelt, waarin gestische intensiteit samenleeft met een rigoureuze interne structuur en waarbij elke compositie fungeert als een directe uitbreiding van een mentaal, emotioneel en ruimtelijk systeem in voortdurende transformatie.