Sergio Romero - Entrelazamiento 9

Dit werk maakt deel uit van een recent picturaal onderzoek waarin automatische gebaar, ruimtelijke structuur en symbolische herhaling samenkomen tot één visuele taal. Hoewel het op het eerste gezicht impulsief of spontaan kan lijken, ontspringt elk ervan aan een observatie- en zuiveringsproces afkomstig van een veel eerder werk dat veel architectonischer en nauwkeuriger was, ontwikkeld gedurende jaren met markeerstift, lineair tekenen en handmatige constructie van de ruimte.

In deze nieuwe serie verdwijnt die precisie niet: hij transformeert zich.

De lijn laat zich niet langer uitsluitend als contour of structuur gedragen en begint ook te fungeren als energie, ritme en fysieke expansie op het oppervlak. Het gebaar krijgt vrij spel, maar er bestaat nog steeds een intern systeem van ordening.
De tekens herhalen zich, de trajecten kruisen elkaar, de spanningen balanceren en de ruimte wordt begrensd door een onzichtbare architectuur die de hele compositie draagt.

Ieder werk functioneert als een bewegende mentale kaart:
lagen van geheugen, impulsen, trajecten en emotionele structuren die naast elkaar bestaan op hetzelfde vlak. Het schijnbare chaos wordt doorkruist door bewuste beslissingen over dichtheid, leegte, evenwicht, verzadiging en visuele richting.

De herhaling van kaders, omtreklijnen, zenuwachtige lijnen en cirkelvormige kernen genereert een eigen grammatica die in de hele serie herkenbaar is. Het gaat niet om toeval of puur automatisme, maar om een onderzoek naar hoe denken, spanning en gevoeligheid te vertalen in een hedendaagse schilderkunstige uitingsvorm.

De acrylverf vervangt hier een deel van de stijfheid van technisch tekenen door een meer lichamelijke en fysieke aanwezigheid. Het werk wordt niet langer alleen opgebouwd: het gebeurt ook.

Het teken behoudt het geheugen van beweging, tijd en direct gebaar, en houdt altijd dezelfde visuele stempel vast die het geheel van het onderzoek bepaalt.

Deze werken schommelen tussen:

digitaal en schilderkunst,
control en expansie,
architectuur en automatisme,
schrijven en abstractie.

Het resultaat is een serie die een eigen visuele taal voorstelt, waarin de intensiteit van het gebaar samengaat met een rigoureuze interne structuur en waarin elke compositie als een directe uitbreiding van een mentaal, emotioneel en ruimtelijk systeem in voortdurende transformatie fungeert.