Sergio Romero - Entrelazamiento 10

Dit werk maakt deel uit van een recent picturaal onderzoek waarin het automatische gebaar, de ruimtelijke structuur en de symbolische herhaling in één visuele taal samenkomen. Hoewel ze op het eerste gezicht impulsief of spontaan kunnen lijken, ontstaat elk element uit een observatie- en zuiveringsproces dat voortkomt uit een eerder werk dat veel architectonischer en preciezer was opgezet, jarenlang ontwikkeld met markeerstift, lineair tekenen en handmatige ruimtelijke constructie.

In deze nieuwe serie verdwijnt die precisie niet: ze transformeert.

De lijn gedraagt zich niet langer uitsluitend als contour of structuur en begint ook te fungeren als energie, ritme en fysieke expansie over het oppervlak. Het gebaar wordt bevrijd, maar er blijft een intern organisatiesysteem bestaan. Tekens herhalen zich, routes kruisen elkaar, spanningen balanceren en de ruimte wordt begrensd door een onzichtbare architectuur die de gehele compositie ondersteunt.

Elk werk functioneert als een bewegende mentale kaart:
lagen van geheugen, impulsen, routes en emotionele structuren die samen in hetzelfde vlak bestaan. De schijnbare chaos wordt doorkruist door bewuste beslissingen over dichtheid, leegte, evenwicht, verzadiging en visuele richting.

De herhaling van kaders, banen, zenuwlijnen en circulaire kernen creëert een eigen grammatica die in de hele serie herkenbaar is. Het gaat niet om toeval of puur automatisme, maar om een onderzoek naar hoe gedachte, spanning en gevoeligheid vertaald kunnen worden naar een eigentijdse schilderkunstige schrijfwijze.

De acrylverf vervangt hier gedeeltelijk de rigiditeit van technisch tekenen door een meer lichamelijke en fysieke aanwezigheid. Het werk wordt niet langer alleen opgebouwd: het gebeurt ook. De streek bewaart het geheugen van beweging, tijd en direct gebaar, en behoudt altijd hetzelfde visuele handtekening die het geheel van het onderzoek definieert.

Deze stukken oscilleren tussen:

dibuut en schilderkunst,
controle en expansie,
architectuur en automatisme,
schrijven en abstractie.

Het resultaat is een serie die een eigen visuele taal voorstelt, waarin de intensiteit van het gebaar samenleeft met een strikte interne structuur en waarin elke compositie fungeert als een directe uitbreiding van een mentaal, emotioneel en ruimtelijk systeem in permanente transformatie.