M. Perone (1982) - Anime Affini

Artiest: M. Perone
Titel: Aansluitende Anime
Techniek: Olie op doek
Afmetingen: 40 x 30 cm

​ M. Perone vertaalt op het doek een zwevende atmosfeer tussen droom en magisch realisme, sterk schuldbewust aan de prerafaëlieten-esthetiek en aan het elfde- en negentiende-eeuwse symbolisme.
In het midden van de compositie, die zich ontwikkelt in een intieme en compacte verticale formatering, omhelst een jonge vrouw met fijne trekken en ivoorkleurige teint een rode vos, in een diepe en beschermende omhelzing. Het meisje, met zacht gesloten ogen en een uitdrukking van absolute sereniteit, legt haar hoofd tegen het hoofd van het dier, wat een volledige empathische en spirituele fusie suggereert. De vos richt daarentegen een magnetische en waakzame blik rechtstreeks naar de toeschouwer, als een trotse hoeder van dit stilletjes moment.
​Het meest indrukwekkende visuele element is de buitengewoon afgestelde cromatiek en formele aansluiting tussen de twee subjecten. Het majestueuze kapsel van de vrouw, een waterval van volumineuze krullen in koper- en violachtige tinten, vloeit vrijwel naadloos samen met de zachte vacht van de vos. De technische bekwaamheid van Perone komt tot uiting in de zorgvuldige weergave van details: van afzonderlijke haartjes tot de fijnaantastende penseelstreken die de textuur van het vachtwerk bepalen, tot aan de weelderige plooi van de jurk van de vrouw. De mouw van de jurk is versierd met complexe borduursels, kostbare kantjes en details die parels en gouden draad simuleren, die in staat zijn het licht vast te leggen met een levendige microglans.
​De hoofdpersonen bevinden zich in een weelderige en claustrofobische natuurlijke achtergrond die doet denken aan het concept hortus conclusus. Een dichte en weelderige vegetatie, gedomineerd door weelderige rozen in de tinten oudroze en diepe roodtinten, omhult de figuren. Kleine toetsjes blauwachtige en blauwere tinten piepen door het donkere groen, wat een verfijnd complementair contrast creëert met de warme en dominante toon van het schilderij.
​Het licht, zacht en diffuus, lijkt uit de binnenwereld van de personages te komen, en verlicht de scène met een lyrische helderheid. Het werk presenteert zich als een poëtische en tijdloze vertelling over de primordiale en onbreekbare harmonie tussen mens en wildernis.