Neeharika Donau-Hossain - Apotheose

Apotheose – uit de reeks „SCHWEBEN“

Deze olieverfschilderij behandelt de toestand van losgemaakt-zijn – een moment tussen aarde en hemel, tussen lichaam en geest, tussen werkelijkheid en Transcendentie. De drie zwevende vrouwenfiguren lijken de wetten van de zwaartekracht ontstegen te zijn en bewegen zich vrij door de ruimte van een monumentale koepelarchitectuur. Daardoor ontstaat de indruk van een innerlijke bevrijding, een toestand waarin grenzen worden opgeheven en het bewustzijn nieuwe niveaus bereikt.

De ronde architectuur van de koepel versterkt dit gevoel. Ze doet denken aan heilige ruimtes en verwijst naar volmaaktheid, eenheid en oneindigheid. De blik van de kijker wordt naar het midden van het beeld getrokken, waar de figuren in een dynamische choreografie met elkaar verbonden zijn. Ondanks hun beweging lijken ze niet hectisch, maar harmonisch en gewichtloos – alsof ze gedragen worden door een onzichtbare kracht.

Bijzonder spelen de vloeiende stoffen een centrale rol. Ze lossen de grenzen van het lichaam deels op en veranderen de figuren in pure beweging, energie en kleur. De paarse en roze tinten creëren een poëtische, bijna droomachtige atmosfeer. Paars staat daarbij traditioneel voor spiritualiteit, transformatie en de verbinding tussen Materieel en Geestelijk, terwijl de lichtere roze tonen lichtheid, openheid en levensvreugde uitstralen.

De kijk van onderen versterkt het gevoel van verheffing. De toeschouwer kijkt naar de figuren op en wordt zelf in deze Schwebezustand gezogen. Daardoor ontstaat een soort visuele meditatie over vrijheid, vertrouwen en toewijding. De figuren lijken niet te vallen noch actief te vliegen – ze bevinden zich eerder in een toestand van volmaakt gedragen-zijn.

Binnen de reeks „SCHWEBEN“ kan het schilderij worden opgevat als symbool voor die momenten waarin mensen innerlijke zwaarte overwinnen en zich losmaken van angsten, dwang of maatschappelijke verwachtingen. Het beschrijft een toestand van evenwicht tussen lichaam en ziel, waarin lichtheid niet als ontsnappen aan de realiteit verschijnt, maar als uitdrukking van een uitgebreid bewustzijn. Het zweven wordt zo een metafoor voor vrijheid, vertrouwen en de mogelijkheid om voorbij de eigen grenzen te groeien.

De kunstenares Neeharika Donau Hossain
Neeharika Donau Hossain studeerde schilderkunst aan de Hochschule für Künste in Bremen. Ze volgde verdere opleidingen tot multimedia- en webdesigner en werkt tegenwoordig als freelance kunstenares, als initiatiefnemer van cultuuroverstijgende projecten, als galeriste en bovendien als kunstlerares in het Kunstzentrum Farbenmeer in Bremen, dat zij samen met haar man Onil Hossain sinds 2003 leidt.

Samen maakt het kunstenaarsduo daarnaast muurschilderingen voor publieke en private opdrachtgevers in binnen- en buitenland, ontwikkelt ruimtelijke concepten en voert opdrachten zoals portretschilderijen en boekillustraties uit.

Sinds 1992 diverse tentoonstellingen en muurschilderingen in openbare ruimten in binnen- en buitenland.

In haar werkreeks Schweben schildert de kunstenares mensen in het hedendaags realisme met trekjes naar het fantastisch realisme. Ze behandelt zowel de beklemming van de menselijke anatomie als ook de vrijheid die we in ons eigen lichaam ervaren. Haar figuren zijn gedraaid, gracieus, niet vastgebonden maar vrij, ontgrenst maar ook zonder houvast. Gezichten zijn vaak bedekt, wat hun uitdrukkingen en emoties geheim houdt. Hun houdingen kunnen zowel pijn als extase uitdrukken. Ze zouden kunnen vallen of vliegen.

De perspectivische elementen waar ze zich vaak op beroept, dienen als figuurextensie, als psychologische ruimte. In het Schweben is de streven naar eenheid vervuld en tot rust gekomen. Het streven gaat voortdurend op weg naar zijn doel. Het Schweben is het doel, het is het doel zelf. Het is bewegende rust, rust in beweging.