Sasha Stone - Paris - 1930

SCARCE OPPORTUNITY om dit zeer mooie, kleine boekje te kopen met de prachtige foto's van het oude Parijs door Avant-garde kunstenaar Sasha Stone.

Sasha Stone was een van de belangrijkste fotografen van de 'Weimarrepubliek' en wordt in dezelfde adem genoemd als Edward Steichen, Albert Renger-Patzsch of Man Ray en is prominent vertegenwoordigd op belangrijke tentoonstellingen zoals de Stuttgartse 'Film und Foto'-show. 1930 publiceerde Klinkhardt & Biermann, een Berlijns uitgeverij die ook belangrijke fotoboeken van Aenne Biermann en László Moholy-Nagy ('Fototek') heeft uitgegeven, 'Paris', een betrekkelijk bescheiden reisgids die desondanks innovatief was in zijn accent op het dagelijks leven in de stad.

Het boek wordt hier genoemd:
- Hans-Michael Koetzle, 'Eyes on Paris. Paris im Fotobuch. 1890 bis heute' ('Paris in Photobooks. 1890 until today'), pagina's 94-95

U bezoekt de SUPER POPULAIRE SINGLE-SELLER-AUCTION van 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Keulen, Duitsland) - met INTERNATIONALE FOTOBOEKEN uit mijn PRIVÉVERZAMELING en uit RECENTE AANKOOPEN.

De term avant-garde wordt gebruikt wanneer een kunstenaar een innovatieve en experimentele benadering van een aspect van zijn kunst hanteert. De avant-garde in de fotografie neemt een kritische houding aan ten opzichte van bestaande esthetische visies.
Het is belangrijk te begrijpen dat avant-garde verwijst naar een artistieke beweging die bestaande esthetische normen uitdaagt en nieuwe vormen van expressie zoekt.

5Uhr30.com garandeert gedetailleerde en nauwkeurige beschrijvingen, 100% bescherming, 100% verzekering en gecombineerde verzending wereldwijd.

Klinkhardt en Biermann, Berlin. 1930. Eerste uitgave, eerste druk.

Hardcover. 97 x 155 mm. 224 pagina's. 16 foto's in zwart-wit; 15 door Sasha Stone. Tekst: Paul Cohen-Portheim. Tekst in het Duits.

Conditie:
Het boek van binnen fris en onberispelijk, schoon met geen vlekken (vaak sterk gevlekt van binnen), nette, oude boekenverkoper-sticker linksboven op de achterzijde van de achterkaft, geen andere markeringen; veel beter en frisser dan gebruikelijk. Het boek van buiten gebruikt en bevlekt; gescheurd aan de boven- en onderkant van de rug. Sterke binding. Mist de zeer zeldzame stofomslag door Georg Salter. Over het algemeen voortreffelijke toestand.

Schaarzaam fotoboek door Sasha Stone met de geweldige beelden van het oude Parijs.

'Allereerst en vooral is dit Paul Cohen-Portheims boek.
Het is geen geïllustreerd boek, maar eerder een grandioos essay over Parijs dat alles samenbrengt: liefde voor de stad, kennis van haar geschiedenis, vakkennis in de evaluatie van kunst en cultuur, een verstandige kijk op het dagelijks leven evenals de musea. Cohen-Portheim kijkt ver terug, kijkt in het verleden, maar wijdt zich ook aan het Parijs van zijn tijd. Wat geschiedenis voor ons is, zoals het artistieke leven rond Montparnasse, is voor hem het levendige heden. Dit is niet in het minst de aantrekkingskracht van een proza dat nog steeds kan bewonderen bij vrouwenkapsels. Voor Cohen-Portheim zijn Sylvia Beach of Adrienne Monnier, James Joyce of Louis Aragon, Picasso of Marc Chagall geen historische grootheden, maar tijdgenoten. Bij de Dôme kun je bijvoorbeeld Man Ray, Desnos, André Derain of de ‘wereldberoemde Madame Kiki’ ontmoeten: lichten om de hoek. Zelfs Kurt Tucholsky waardeerde Portheims boek. In der Weltbühne (44/1930) wijdde hij een bijna hymne-achtige recensie aan het werk, dat nauwelijks groter was dan de palm van zijn hand, en vond in elke regel ‘een schat aan kennis, vakkennis en goede observaties’ en noemde het boekwerk ‘de beste Parijs-gids’ die hij kende in het Duits - 'bravo!' Not a word about the interspersed photos, 16 in number, including one archive image, the rest by Sasha Stone. Stone, born Aleksander Serge Steinsapir in St. Petersburg in 1895, is considered ‘one of the most important photographers of the Weimar Republic’ - ondanks een labyrinthine carrière met stops in Warschau, New York, Parijs, Berlijn en Brussel, een relatief korte carrière in de fotografie en een klein oeuvre dat heeft overleefd?
Oorspronkelijk een elektrotechnisch ingenieur, studeerde Stone schilderkunst in Parijs na de Eerste Wereldoorlog (met behulp van een beurs van het Amerikaanse leger). In 1922 verhuisde hij naar Berlijn, volgde lessen bij Alexander Archipenko, werd bevriend met Walter Beniamin en besloot uiteindelijk - onder invloed van het constructivisme - voor de fotografie te kiezen: een medium waarin technologie, esthetiek en communicatie in zijn ogen ideaal werden gecombineerd. De autodidactische fotograaf werd al snel een veelgepubliceerde interpreter van een drastisch veranderende wereld. Er was bijna geen krant in de jaren 20 - van de Ouerschnitt tot de Berliner Illustrirte - waarin zijn naam niet voorkwam. Hij wordt in dezelfde adem genoemd als Steichen, Renger-Patzsch of Man Ray en is prominent vertegenwoordigd op belangrijke tentoonstellingen zoals de Stuttgartse ‘Film und Foto’-show. Stone had het werk van het volume ‘Berlin in Pictures’ al geïllustreerd, uitgegeven door Adolf Behne in 1929.
Een jaar later publiceerde Klinkhardt & Biermann (een Berlijns uitgevende huis dat ook belangrijke fotoboeken van Aenne Biermann en László Moholy-Nagy heeft gepubliceerd, bijvoorbeeld) ‘Paris’, een betrekkelijk bescheiden reisgids die desondanks innovatief was in zijn accentuering van het dagelijkse leven in de stad.
Stone volgt het picturale pad dat Cohen-Portheim insloeg: slechts twee van de 15 motieven tonen vertrouwde bezienswaardigheden (de Champs-Élysées en de Eiffeltoren). Verder ligt Stones blik op een cinema of een Seine-tjalk, mensen in een café of het Montparnasse-kerkhof. Of hij wijdt zich aan knusse hoekjes, zoals Atget die al had onderzocht. Het feit dat de naam van de fotograaf op de geïllustreerde stofomslag verschijnt, laat zien hoe belangrijk Stones visuele bijdrage voor de uitgever was. In termen van tijd markeerde ‘Paris’ het einde van Stones fotografische carrière. Na 1930 zijn er nauwelijks nog beelden van hem in Duitse tijdschriften. Stone stierf terwijl hij voor de nazi’s vluchtte nabij Perpignan in 1940. Enkele weken later en niet ver vandaan pleegde Walter Benjamin zelfmoord.'
(Hans-Michael Koetzle)