Gaetano D' Aquino (1969) - Etna

Olie op doek 48x45 van Gaetano D' Aquino met geverifieerde foto

Gaetano D`Aquino is geboren in Catania op 30 augustus 1969, waar hij momenteel woont en werkt. Nadat hij het diploma van artistieke maturiteit aan het lyceum heeft behaald, heeft hij zich aangesloten bij verschillende hedendaagse artistieke stromingen.

D`Aquino is zijn persoonlijke tocht binnen de schilderkunst aangegaan, waarbij hij zijn creatief visies tot leven brengt door een scala aan thema's en technieken. Dit pad heeft hem gemaakt tot een onderscheidend vertegenwoordiger van de hedendaagse kunst.

De werken van D`Aquino zijn verworven in talrijke belangrijke collecties, zowel openbare als privé, en hebben hun weg gevonden naar talrijke gespecialiseerde tijdschriften en kunstaankundige catalogi.


TENTOONSTELLINGEN ZONDER EN MET VERTEGENWOORDIGING:

1998 Mei Artistiek Catanese, Catania (collectief)

2000 Galerie, Il Massimo, Catania (solo)

2000 In Zicht op de Schilderkunst, Mascalucia (collectief)

2001 Galerie, Giotto, Catania (solo)

2004 Eerste tentoonstelling van hedendaagse kunst, BOHEMIEN, palazzo comunale, Acireale

2004 Kunst Evenement KATACLOÒ, Teatro Metropolitan, Catania (collectief)

2004 Galerie, Il Massimo, Catania (solo)

2005 Tweede Estemporane Schilderkunst onder leiding van Vittorio Sgarbi, Nineo

2005 Prijs Literatuur en Kunst ARETUSA Derde Millennium, sectie schilderkunst, eerste prijs, Centro Siculo voor de Bevordering van Cultuur, Regionaal Secretariaat Siracusa

2006 De Kleuren Binnen en Buiten het Groene Rechthoek, Tentoonstelling van Visuele Kunsten Hedendaags, Hotel Luna, (Oleggio Castello, Milaan) onder leiding van Donat Conenna

2007 Arte Fiera, Le Ciminiere, Catania

2007 Galerie, Arte Nuvò, Catania (solo)

2007 Galerie, Art Gallery Ortigia, Siracusa (solo)

2008 Tremestieri, Arte XIV editie, Tremestieri Etneo

2009 Galerie, Il Massimo, Catania (solo)

2012 Galerie, Civico 69, Florence (solo)

2015 Dag van Kunst en Creativiteit EMPIRE, Catania (collectief)

2015 Europa Evenementen Kunst, winkelcentrum Porte di Catania (collectief)

2016 Galerie, Collezioni Contemporanee, Enna Bassa (collectief)


GAETANO D`AQUINO EN DE WAARHEID VAN HET ZIJN VAN DONAT CONENNA

Om de waarheid van het zijn te bereiken (in het personage, in het object, en in elk ander visueel concept) is het nodig dat er lijden is in het cognitieve proces. Vertaald naar eenvoudige woorden: men moet kunnen schilderen.

In een tweede fase kunnen we alle bewegingen van het “es” (uitdrukken, externeren, escuteren, exposeren) overwegen die de mens tot uitdrukker van realiteiten maken, extern en intern aan hem.

Om de casus D`Aquino, Gaetano D`Aquino uit Catania, in het juiste licht te plaatsen, moet Cartesius worden geparafraseerd. Schilderen, dus ben ik. Een axioma dat de mythe van het beeld, waar we ons allemaal onbewust als erfgoed van cultuurdragers bevinden, aanwijst als de mogelijkheid voor het Denken om het Zijn te bereiken. Voor kunstenaars is dit soort “Buonarroti-syndroom”, (“Waarom spreek je niet?”) gevoeld – natuurlijk meer of minder – in relatie tot hun eigen vertellende mogelijkheden.

De redenen waarom Gaetano D`Aquino zich tot het witte doek wendt en het “knaagt”, beginnend met het grafische skelet, dat vervolgens verlicht wordt met kleuren, en zo de genade van de waarheid aan het beeld geeft, liggen precies in die mimese-operatie, die wij gewone stervelingen niet kunnen doen: namelijk het terugbrengen van oppervlakten – op het doek, hoe beperkt ook – de externe en interne horizonnen van het landschap, het object, het personage, het concept.

Een operatie die, in verschillende stijlen, door de eeuwen en de kunstgeschiedenis heeft gelopen maar die kunstenaars van een tot dan toe “allerzuiverste” realiteit steeds zeldzamer maakt hebben valg (tot vocatie) die D`Aquino.

Dit is de beeldbewerkende, vooral anatomische, die nogal hyperrealistisch kan worden genoemd, wanneer in zijn “icoontjes” civiel, seculier, profaan, het weergegeven onderwerp in close-up op het doek houdt, tegen de verleiding van de indruk, oftewel de poging tot samenvatten, het essentieel maken. De fluwelige “Lichaam van een vrouw” is de vertelling van een vrouwenlichaam: aan niemand zal het te binnen schieten om de ander te zien.

D`Aquino werkt met oneindig fijnschrijverij, speels met een capillaire markering van de epidermale details van het werk, die hij vervolgens omsluit in een reeks cromatische glanslagen, totdat het unieke van het onderwerp wordt bereikt, precies alsof de schilder uit Catania de wereld die (uiteindelijk zeldzame) fragmenten van plastische integriteit wil vangen en deze voor altijd op zijn doeken wil laten herleven. Maar zo’n uitspraak kan men niet letterlijk nemen, natuurlijk.

En zo zijn langzame, weloverwogen oriëntatie naar de realiteit zichtbaar: zelfs in de stilstand van een enkel fotogram, het zijn, het “leven” van een landschap, van een object, van een personage, van een concept, worden doorkruist door een licht dat wij bijvoegelijk “fotografisch” noemen, maar in Gaetano D`Aquino niets anders is dan het verlangende, wellustige streven om de mimese van de absolute natuur te bereiken, met strenger nauwkeurig het omringende te markeren en de exacte somatische trouw van de anatomieën terug te geven.

Het zou gemakkelijk zijn, zoals het altijd het geval is met realistische, hyperrealistische schilders, ook hier, de verouderde rechten van interpretatie te eisen die de mens, ongetwijfeld, moet opeisen, en die – historisch vastgesteld – eerder het kunstbegrip richting de non-differentiatie tussen betekenis en betekenisdrager van abstractie, richting de conceptuele toevalligheid van performances, richting de volksgerelateerde gebaartjes van onheldere kunst, pardon on-formele kunst, richting de automatische effecten van de fotografische klik, richting de niet-spiegelende waarheid, ja virtuele waarheid van de computerkunst, richting de illusies van kinetische kunst. In één woord, richting het chaos van definities.

Tienduizend jaar na Altamira weten we nog steeds niet wat kunst is. Precies het tegenovergestelde van de richting waarin deze Siciliaanse operator zich heeft opgesteld, met zijn herbevestigde, kalme, handpalmaanse, tastbare, antropische volledige narratie.

Donat Conenna

KORTE BESCHRIJVING VAN MIJN ARTISTIEKE VISIE

Vanaf mijn jeugd had ik de eer me onder te dompelen in de kunst door de prachtige portretten van Emanuele Di Giovanni te bewonderen, de beroemde schilder uit Catania. Dit was de eerste betovering die mijn fascinerende reis door de schilderkunst ontketende; een pad vol artistiek succes, persoonlijke tentoonstellingen en werken die over de hele wereld te zien zijn. Ik begon met portretkunst om vervolgens diverse thema's aan te pakken zoals landschappen, stillevens en de naaktheid.

Ik probeer persoonlijk uit te drukken en onder de aandacht te brengen wat anderen niet zien en het met mijn ogen te laten zien. Ik definieer schilderkunst als een stille poëzie, zoals Leonardo da Vinci ooit zei.

Tegenwoordig, na een lange schilderervaring en na het aangaan van diverse onderwerpen, richt ik me op de intensieve studie van Sicilië, mijn eiland. In het bijzonder op water, in al zijn nuances, weerspiegelingen, kleuren, glans, transparantie en als levensbron van mijn eiland; zoals de Etna-vulkaan, ook deel uitmakend van mijn studies, met zijn lavastromen.

Tot op heden heb ik gerealiseerd dat de studie van water een van de moeilijkste dingen is om te representeren, en bij het observeren van de schilderijen van Turner heb ik begrepen dat water en licht bijna onmogelijk te essentialiseren zijn.

Gaetano D`Aquino