Attilio Rossi (1909-1994) - Primavera

Olieverfschilderij op doek van Attilio Rossi. Het enige werk meet 60 cm breedte en 80 cm hoogte; met lijst is het 94 cm hoog en 75 cm breed.
De in de foto zichtbare lijst is toeslagvrij meegerekend en vormt geen integraal onderdeel van het werk. Eventuele schade aan de lijst is geen aanleiding voor klachten of annulering van de bestelling.
Verklaring: privécollectie.

Attilio Rossi, geboren in 1909 in Albairate en overleden in 1994 in Milaan, heeft de twintigste eeuw doorlopen met een schilderervaring die varieerde van abstracte kunst tot hyperrealisme, en uiteindelijk op de grens van de meest gevorderde figuratie terechtkwam, rekening houdend met de belangrijkste experimenten van de hedendaagse kunst. Aan hem is een openbare tuin tussen Via Arena en Via Conca del Naviglio in Milaan gewijd.

In de laatste fase van zijn artistieke werk hebben zijn havens, stillevens en zelfportretten plaatsgemaakt voor de grote cyclus van de metafysische schilderkunst. Zijn meest ambitieuze werk blijft de grote Via Crucis Aujourd’hui, samengesteld uit 14 doeken die de moderne geschiedenis herbeleven met een uiterst gedurfd formeel onderzoek. Zijn werken bevinden zich in vele musea, waaronder het Museum of Modern Art in New York, en in talrijke en voorname privécollecties.

De levendige culturele inzet van Attilio Rossi wordt bevestigd door de vrienden die hij kende: Soldati, Reggiani, Licini, Fontana, Bogliardi, Veronesi, Ghiringhelli, Gatto, Sinisgalli, Quasimodo, Giolli, Bardi, Modiano, Carra’, Belli en Persico.

Attilio Rossi heeft zijn schilderijen tentoongesteld in vele solo-exposities in Italië en het buitenland en in talrijke grote gezamenlijke tentoonstellingen. Hij nam ook deel aan de Veneetse Biënnale (1948 en 1962) en aan de Quadriennale van Rome. De stad Milaan wijdde in 1975 een belangrijke tentoonstelling aan hem in Palazzo Reale. Onder zijn anthologieën verdient de ruime retrospectieve van 1987 in de Civica Galleria d'Arte Moderna in Gallarate vermelding. In 1996, twee jaar na zijn overlijden, wijdde de Società per le Belle Arti ed Esposizione Permanente van Milaan hem een uitgebreide overzichtstentoonstelling vergezeld van een belangrijke catalogus samengesteld door Luciano Caramel.

Tijdens zijn artistieke carrière heeft Attilio Rossi talrijke prijzen gewonnen en in 1974 van de gemeente Milaan de Gouden Medaille voor Cultuur en Kunst ontvangen. In 2003 werd zijn naam ingeschreven op de Gedenklaan van illustere burgers in het Famedio van Milaan.

Op het gebied van kunst maakte Attilio Rossi boeken, waaronder Buenos Aires en tinta china, 130 tekeningen met een voorwoord van Jorge Luis Borges en gedichten van Rafael Alberti, en Milano in inkt, 130 tekeningen met tekst en gedichten van Salvatore Quasimodo. Hij illustreerde ook talloze boeken.

Aan zijn schilderijen, maar ook aan zijn aquarellen en tekeningen zijn essays en artikelen gewijd door voorname geleerden en kunstcritici zoals Luciano Caramel, Dino Formaggio, Sebastiano Grasso, Jorge Luis Borges, Franco Russoli (auteur van een monografie), Raffaele De Grada, Gian Alberto Dell’Acqua, Dante Isella, Marisa Dalai Emiliani, Francesco Flora (auteur van een monografie), Fernanda Wittgens, Rossana Bossaglia, Leonardo Sinisgalli, Camilla Cederna, Alberico Sala, Raffaele Carrieri, Roberto Tassi, Vittorio Sgarbi, Leonardo Borgese, Eduardo Mallea, Guillermo De Torre, Arturo Serrano Plaja en vele anderen.

Attilio Rossi wordt ook beschouwd als een grote vernieuwer op het gebied van grafische kunst. In 1933 richtte hij namelijk de tijdschrift Campo Grafico op en leidde dit twee jaar, een revolutionair blad vanwege zijn originele en voorbeeldige uitvoeringsvorm, maar vooral omdat het de grafische kunst in Italië volledig vernieuwde en openstond voor invloeden van het Bauhaus en de hedendaagse kunst (Picasso, Mondrian, Kandinsky en zo verder). De Campisti, medewerkers van het blad, schreven werkelijk “nieuwe regels” voor de Italiaanse grafische kunst; denk ook aan La Rassegna del Brutto, een kritische rubriek van het blad die de grafische realisaties belicht die gezien werden als kritiek op de regels van leesbaarheid en innovatie. Ook in de jaren vijftig zette Rossi deze activiteit voort, dirigeerde hij het blad Linea grafica, verzorgde hij boeken en maakte hij affiches. Ook op dit gebied schreef hij boeken over affiches en over oude alfabetten.

Attilio Rossi was ook een belangrijke culturele organisator, die talloze tentoonstellingen van groot belang in Palazzo Reale in Milaan en in de Permanente heeft gerealiseerd en verzorgd. Tot zijn initiatieven behoorde dat hij in 1953 van Pablo Picasso de lening van Guernica los kreeg voor de grote tentoonstelling gewijd aan Picasso zelf in Milaan.