Stefano Trapanese (1963) - L'abito rosso - 2009

Stefano Trapanese is LEIDENDE ARTIST in de provincie Salerno (Italië) en maakt stabiel deel uit van de TOP10 van DE MAESTRI DI PROFILO NAZIONALE in Italië (bron PitturiAmo.com).
Zijn werk is de studie van de Italiaanse kunstgeschiedenis en, in het bijzonder, van de Napolitaanse schilderkunst uit de zeventiende eeuw; meester Stefano Trapanese laat zich inspireren door de schilder Caravaggio (Michelangelo Merisi) en door de schilders van de Italiaanse barok. Zijn schilderijen zijn allemaal origineel olieverf op doek. Hij kiest de modellen, kleedt ze aan en zet ze in pose voor een portret.

"De knielende vrouwfiguur in een rode jurk beheerst de scène volledig. Trapanese heeft een sterke diagonale beweging gebruikt die loopt van de linkerbovenhoek naar de rechtermiddenvoet: leidt het oog en geeft dynamiek aan een anders gesloten, introverte houding. Het formaat 60x50 vertical is perfect omdat het het gevoel van afzondering vergroot. De keuze om een deel van de rug en van de stof weg te laten creëert spanning, alsof we een privé-moment bespioneren.
Het rood van de jurk is de absolute protagonist. Het is een diepe vermiljoen tint, egaal aangebracht, die op zichzelf de emotionele kern van het schilderij draagt. De Meester heeft opmerkelijk werk verricht aan de plooien: de zwaarte van de stof is leesbaar, de schaduwen zijn warm, niet zwart, en het glans op het satijn wordt niet in puur wit, maar in roze tonen gehouden. Dit geeft volume waarachtig.
De donkere achtergrond, bijna Caravaggistisch, iso leert de figuur en laat het rode spreken in contrast. De grijs-tortora/bruine tinten van de bank/het bed zijn verzadigd tot op het juiste punt: ze dragen het geheel zonder te concurreren. Prachtig detail van de fuchsiekleurige nagellak op de voet en de met ornamenten versierde schouderbandjes, kleine accenten die menselijk maken.
Je ziet de hand in olieverf. De huidskleuren zijn gemodelleerd met subtiele overgangen: de schouders en de rug hebben een warme, geloofwaardige glans. De penseelstreken op de achtergrond en op het stof van de bank zijn groter, materiaalkrachtig, en creëren een mooi contrast met de bijna gladde weergave van huid en jurk. Anatomisch staat de figuur als geheel overeind: de torsie van de romp, de positie van de arm die het gezicht bedekt, en de hoek waaronder de voet staat, zijn lastig en zijn opgelost. De rechterhand die het stof vasthoudt is subtiel gebogen en goed afgetekend.
Het is een schilderij van stilte. De vrouw toont zich niet, ze beschermt zich. Het is geen expliciet verdriet, het is meer introspectie, kwetsbaarheid, vermoeidheid. Het feit dat het gezicht verborgen is dwingt de kijker zich te concentreren op het lichaam en op kleur om de gemoedstoestand te lezen. Stilistisch gezien bevindt het schilderij zich in een hedendaags realisme met echo’s van figuratie uit de jaren negentig: zeer gericht op het gegeven, maar met een schildertechniek die geen hyperrealistisch fotografische weergave wordt."
(kunstkritiek verzorgd door professor in kunstgeschiedenis Luigi Crescenzo)