C.C.S. Crone - Gymnasium en liefde - 1936

Uiterst zeldzame 1e druk van deze belangrijke maar bijna vergeten en jong overleden Utrechtse schrijver.

Inleiding door Van Oldenburg Ermke
Tekeningen van Mies Crone
Uitgegeven als In Liefde Bloeyende Egelantier nummer 3.

Conditie: Ingenaaide paperback met slappe kaft. Rug met paar vochtvlekjes. Verwijderd exlibris op het voorste schutblad, verder zeer goed.

● Cornelius Carolus Stephan Crone (Utrecht, 26 december 1914 – Arnhem, 9 november 1951) was een Nederlandse schrijver van droevige, meestal in Utrecht gesitueerde verhalen.

Eenmaal van het gymnasium af wijdde Crone zich geheel aan de literatuur. Een vaste betrekking had hij niet, af en toe verdiende hij een gering bedrag met een boekbespreking. In 1934 trachtte hij op voorspraak van zijn oom Jan Engelman zijn novelle Gymnasium, met herinneringen aan zijn schooltijd, gepubliceerd te krijgen, maar Engelman vond het werk beneden de maat. P.H. Ritter jr., de befaamde literator en boekbespreker, die erom bekendstond dat hij voor iedereen wel een goed woord over had en die vervolgens door Crone werd geconsulteerd, beval het aan bij een Utrechts dagblad om het als feuilleton te plaatsen, doch zonder resultaat.
Crone schreef hierop een herziene en uitgebreide versie van Gymnasium onder de titel Gymnasium en liefde en slaagde er ten slotte in, er een uitgever voor te vinden: in 1936 verscheen het boekje in de Egelantierreeks van de katholieke uitgeverij Vox Romana in Rotterdam. Niemand minder dan de in zijn tijd bekende dichter en criticus Victor E. van Vriesland besprak het in de NRC, maar tamelijk zuinig; wel deed het werk hem hier en daar aan Nescio denken.

Uit de recensie van Victor van Vriesland: "Leven, werkelijkheid, gestalte ontbreken maar dat zijn misschien te zwaarwichtige desiderata in dit spel, waarin de auteur zelfs den schijn niet heeft willen aannemen het zich moeilijk te maken. Er is geen langdradigheid, immers nauwelijks een draad. Maar deze vreemde, bokkige, vage toon, die liever met kinderachtige slordigheidjes of onnette woorden choqueert dan zijn sentimentele neiging volgt, is door de beknoptheid van den stijl toch nog wel aanvaardbaar.
Zo is dit een bijzonder zonderling boekske geworden, in de beste gedeelten - maar ook alleen daar - even aan Nescio of Belcampo herinnerend, en met iets huilerigs achter den lach (het is ongelooflijk, hoeveel lieden er in dit honderdtal bladzij den doodgaan). De humor is galgenhumor en droogkomiek - meer droog dan komiek.