Andrea Markò (1824-1895) - Paesaggio

Andrea Markò (Wenen, 1824 – Viareggio, 1895), Landschap, tempera op papier, het enige werk meet 33x14 cm, onderaan rechts getekend. Uitstekende staat in een gouden lijst uit de hedendaagse productie.

Geboren in Wenen in 1824, ontving Andrea Markó zijn eerste opleiding van zijn vader, de beroemde Károly Markó de Oude, en voltooide zijn studie aan de Universiteit voor Schone Kunsten van Wenen onder leiding van Carl Rahl. Volgend op de voetsporen van zijn vader en broer Carlo de Jongere, vestigde hij zich in Italië en koos Florence als zijn operationele centrum. Zijn carrière was internationaal en productief: hij reisde lange tijd door Europa en documenteerde niet alleen Italiaanse landschappen maar ook de verre rijken van Rusland.
Zijn historische betekenis ligt vooral in de bijdrage aan de geboorte van de Scuola di Staggia. Samen met zijn broer Carlo en Serafino De Tivoli begon Markó de Dordelende campagne van Siena te schilderen met een vernieuwde aanpak, waarmee hij de weg effende voor de beweging van de Macchiaioli. Herkend als een meester van zijn tijd, ontving hij prestigieuze prijzen op de Expositie van Florence (1860) en op de internationale tentoonstelling in Wenen (1873). Hij werd aangesteld als docent aan de academies van Florence, Urbino en Milaan, en was ook lid van de Vereniging van aquarellisten van Brussel. Hij overleed in Viareggio in 1895.

Het werk van Andrea Markó onderscheidt zich door een bekwame tinctuur van aardetinten en door het vermogen om uitgestrekte landschapspanorama’s tot leven te brengen met minuscule menselijke of dierlijke figuurtjes, die de scènes een gevoel van diepte en epische adem geven. Zijn stijl markeert een fascinerende overgang tussen het klassieke “ideale” landschap en de nieuwe vlekken-schilderkunst, die beter inspeelt op atmosferische waarheid en de natuur zoals die plein air is vastgelegd.
Zijn productie is uitermate gevarieerd: van dramatische taferelen tot besneeuwde gezichten in Rusland, tot de bekende scènes van de Toscaanse Maremma. Zijn schilderijen worden gekenmerkt door een minutieuze techniek die de weergave van het licht nooit opgeofferd, waardoor zijn schilderijen zeer gewild zijn bij Europese en Amerikaanse verzamelaars. Markó had het zeldzame vermogen om het landelijke landschap te ontwijzen door schilderijen van bossen of valleien om te vormen tot composities met grote academische en poëtische strengheid, en fungeerde als een culturele brug tussen de wienner academische traditie en de Italiaanse moderniteit.