Alessandro Padovan (1983) - BERNARD AUBERTIN

Werk van de kunstenaar Alessandro Padovan, wereldwijd beroemd om zijn Screw Art-techniek.
Het werk wordt verfraaid met een plexiglazen vitrine.

Dit werk maakt deel uit van de dialoog met de radicale monochromie van Bernard Aubertin, en herinterpreteert diens taal door middel van industrieel materiaal. Het absolute rood – identiteitskleur en totaliserend – is hier niet alleen oppervlakte, maar een energetisch veld. Net als bij Aubertin wordt de monochroom ruimte van de geest, pure spanning, spirituele vibratie. Echter, in plaats van vuur en verbranding treffen we hier de schroef aan: mechanisch, modulair, serieel.
De schroeven rijzen op uit het vlak als een dynamische draad, en creëren een visueel ritme dat de tweedimensionaliteit breekt en het rood transformeert in een gebied doorkruist door krachten. Als Aubertin materie deed ontsteken om haar essentie vrij te maken, wordt hier materie geschroefd, doordrenkt, opgebouwd. Het is een tegengesteld maar conceptueel verwant gebaar: een radicale daad op monochroom.
De transparante vitrine isoleert en beschermt, en transforma¬eert het werk tot een hedendaags reliek. Het rood is niet slechts kleur, maar een onderdompelende ervaring; het is niet alleen oppervlak, maar spanning tussen orde en impuls, tussen mechanische controle en emotionele vibratie.
In dit perspectief ziet het werk zichzelf als een evolutie van de monochromie: van vuur naar schroef, van destructieve energie naar constructieve, terwijl de absolute kracht van het rood onaangetast blijft.

Het werk van deze hedendaagse kunstenaar nestelt zich in het spoor van Pop Art, Screw Art, conceptuele kunst en stedelijke kunst, en roept wat betreft visuele taal en culturele impact associaties op met grote namen als Andy Warhol, Jean-Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami en Damien Hirst.
Tegelijkertijd gaat het artistieke onderzoek een dialoog aan met het imaginaire van luxe, iconische mode en wereldwijd design, door symbolen en merken te suggereren die universeel herkend worden zoals Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari Porsche Lamborghini.
De werken zijn geen replicas noch officiële samenwerkingen met de genoemde kunstenaars of merken, maar originele creaties, gemaakt in een persoonlijke stijl die een kritiek en een herinterpretatie van consumentisme, de symbolische waarde van het merk en kunst als hedendaags cultureel object weerspiegelt.
Deze aanpak maakt de werken bijzonder gewaardeerd door verzamelaars en liefhebbers van hedendaagse kunst, luxe Pop Art, conceptuele street art en kunst geïnspireerd op iconische grote merken, terwijl ze toch een sterke autonome artistieke identiteit behouden.