Matteo Ciffo - Frammenti - Eracle

- Hedendaagse beeldhouwkunst van Matteo Ciffo (Italië - 1987). Titel Fragmenten-Herakles
- Jaargang 2026. Uitgave nr. 4/8 - Ondertekend en geauthenticeerd door de kunstenaar, met echtheidscertificaat
- Materiaal: Koude smelting van marmer- en steenpoeders
- Conditie: uitstekende staat


Collectie FRAGMENTEN

De vergelijking met de klassieke beeldhouwkunst vormt een centraal element van deze collectie. Die vormen, historisch verbonden met het idee van perfectie, eeuwigheid en collectief geheugen, worden als uitgangspunt genomen en ondergaan een proces van fragmentatie en herdefiniëring.
De vorm wordt niet langer opgevat als een stabiele eenheid, maar als een voorbijgaande toestand. Het wordt onderbroken, ontbonden en weer samengevoegd, waardoor de eigen onstabiele aard zichtbaar wordt. Het volume opent zich, splitst zich in blokken en fragmenten, waardoor een nieuw geheel ontstaat waarin de tijd niet langer verborgen is, maar een zichtbaar element wordt.
Deze spanning doet het idee van perfectie als absolute staat verdwijnen. Wat eeuwig lijkt, onthult zijn kwetsbaarheid. De klassieke vorm overleeft, maar getransformeerd: niet langer symbool van onsterfelijkheid, maar aanwezigheid doordrenkt door de tijd, onderhevig aan veranderlijkheid en teruggebracht tot een nieuwe dimensie.




MATTEO CIFFO

Geboren in Biella in 1987, ontwikkel ik sinds 2007 een onderzoek dat is gericht op materie, haar transformatie en het geheugen dat zij behoudt. Mijn werk ontstaat uit een direct contact met nobele en complexe materialen zoals poeders van marmer en steen, natuurlijke pigmenten, aardkleuren, oxiden en metalen. Ik beschouw ze niet als simples expressieve instrumenten, maar als levende aanwezigheden, dragers van tijd, geschiedenis en mogelijkheden tot hergeboorte.

Door een proces dat ik beschouw als meer ritueel dan sculpturaal: een herleving van de steen geleid door mijn hand. De praktijk ontstaat uit waarneming en de wens om leven terug te geven aan wat gebroken, verlaten of vergeten is. Fragmenten en schroot, vaak afkomstig uit het werk van andere beeldhouwers, worden oorspronkelijke materie voor mijn werken.
Het gaat om materialen die al een eigen verhaal dragen. Ik neem ze uit elkaar en herassembleer ze, waardoor vormen ontstaan die niet langer tot hun vroegere staat behoren, maar tot een nieuwe toestand. Elk werk ontstaat vanuit een fragiele balans tussen verlies en hergeboorte, tussen geheugen en mogelijkheid, waardoor het moment zichtbaar wordt waarop de materie niet langer is wat het was en iets anders wordt.

Het traject neemt de vorm aan van een transformatie die het traditionele beeldhouwen overstijgt en nadert een bijna alchemische dimensie. Ik gebruik materialen die al een bestaan hebben gehad, breek ze af en herschik ze om nieuwe vormen en identiteiten te genereren. Elke creatie ontstaat uit een spanning tussen vernietiging en regeneratie, tussen verlies en geheugen, waardoor een continue toestand van verandering zichtbaar wordt.
De zoektocht gaat een confrontatie aan met materialen die een diepe tegenspraak belichamen: schijnbaar eeuwig en onuitwisbaar, maar tegelijk gevoelig en kwetsbaar. Wat onbeperkt lijkt, onthult een onstabiele aard, in staat om te reageren, te oxideren en in de loop der tijd te transformeren. Deze voorwaarde maakt de materie een actieve partij in het werk, betrokken bij een constant dialoog met tijd en omgeving.
Perfectie laat ruimte voor fragiliteit, en eeuwigheid manifesteert zich als een levende, menselijke ervaring. Materie wordt niet ondergeschikt, maar co-auteur, met sporen van handeling, proces en eigen evolutie op het oppervlak.

Autodidactisch heb ik mijn traject opgebouwd door experimenteren, waarnemen en luisteren. De aanpak richt zich niet op controle, maar op het begeleiden van het materiaal in zijn transformatie. De gevormde uitingen weerspiegelen de werking van het geheugen: structuren waarin fragmenten, sporen en afwezigheden samenleven en regenereren.

Deze praktijk verkennde materie als levende archief. De sculpturen ontstaan als aanwezen die tussen ruïne en hergeboorte, tussen blijvende aanwezigheid en transformatie, zweven en aan de materie een diep contemporaine en menselijke dimensie teruggeven.