Matteo Ciffo - Reliqua - Apollo

- Hedendaagse sculptuur van Matteo Ciffo (Italië - 1987). Titel Reliqua - Apollo
- Jaarkalender 2026. Editie nr. 1/40 - Ondertekend en geauthenticeerd door de kunstenaar, met echtheidscertificaat
- Materiaal: Koud gieten van marmerpoeders en steen
- Uitstekende staat



Verzameling RELIQUA

Reliqua is een collectie sculpturale objecten die de relatie tussen materie, herinnering en essentie onderzoekt. Elk stuk presenteert zich als een geërodeerde monoliet, door de tijd aangetast, die intern een fragment van classicaliteit bewaart: een gezicht, een anatomisch detail, een aanwezigheid die hangt tussen verval en sacraliteit.
Het werk dient als een symbolische en functionele container, die wat niet zichtbaar is kan ontvangen: herinneringen, emoties, geuren.

De collectie vindt haar oorsprong in het concept relikwie: objecten die door de tijd heen gaan, dragers van betekenis en geheugen. De monolithische vorm roept het archetype van steen op, een oer-monds en eeuwig element, terwijl de oppervlakkige erosie de passage van jaren suggereert, de werking van natuurlijke agentia en de voortdurende transformatie van materie.
Het klassieke fragment, ingemetseld, wordt een getuige, een residu van schoonheid dat standhoudt en teruglicht. Aan de randen tussen beschermd, verborgen en gevangen

Reliqua is gedacht als een hybride object tussen kunst en design:
- container voor vloeibare essence of parfums
- diffuser voor ruimten met stokjes
- symbolische bewaker van persoonlijke herinneringen
- decoratief element met een sterk materieel effect
Elke functie staat op de tweede plaats ten opzichte van de evocatieve waarde van het object, die uitnodigt tot een intieme en persoonlijke relatie.

Elk stuk wordt geproduceerd in 40 exemplaren, maar blijft toch uniek: kleurvariaties, onvolkomenheden en tekenen maken elke Reliqua onherhaalbaar.








MATTEO CIFFO

Geboren in Biella in 1987, ontwikkel ik sinds 2007 een onderzoek gericht op materie, haar transformatie en het geheugen dat zij bewaart. Mijn werk ontstaat uit een directe relatie met nobele en complexe materialen zoals marmer- en steenpoeders, natuurlijke pigmenten, Armenische aarde, oxiden en metalen. Ik beschouw ze niet als louter expressieve hulpmiddelen, maar als levende aanwezigheid, dragers van tijd, geschiedenis en mogelijkheden tot herleven.

Via een proces dat ik beschouw als meer ritueel dan sculpturaal: een herleving van de steen geleid door mijn hand. De praktijk ontstaat uit observatie en de wens om leven terug te geven aan wat gebroken, verlaten of vergeten is. Fragmenten en schroot, vaak afkomstig uit het werk van andere beeldhouwers, worden materie die aan mijn werken ten grondslag ligt.
Het gaat om materialen die al een verhaal in zich dragen. Ik ontbind ze en hercomposeer ze, waardoor vormen ontstaan die niet langer toebehoren aan hun vroegere staat, maar aan een nieuwe conditie.
Elk werk ontstaat uit een fragiele balans tussen verlies en herleving, tussen herinnering en mogelijkheid, waardoor het moment zichtbaar wordt waarop materie ophoudt te zijn wat het was en iets anders wordt.

Het traject neemt de vorm aan van een transformatie die verder gaat dan traditionele sculptuur, en nadert een bijna alchemistische dimensie. Ik gebruik materialen die reeds bestaan hebben, ontbind ze en hercomposeer ze om nieuwe vormen en identiteiten te genereren. Elke creatie ontstaat uit een spanning tussen vernietiging en regeneratie, tussen verlies en herinnering, waardoor een voortdurende toestand van verandering zichtbaar wordt.
Het onderzoek confronteert zich met materialen die een diepe contradictie belichamen: ogenschijnlijk eeuwig en onvernietigbaar, maar tegelijkertijd gevoelig en kwetsbaar. Wat onwrikbaar lijkt, onthult een instabiele aard, in staat om te reageren, te oxideren en in de loop der tijd te transformeren. Deze conditie maakt materie tot een actieve partij in het werk, betrokken in een voortdurend dialoog met tijd en omgeving.
Perfectie laat fragiliteit ruimte, en eeuwigheid manifesteert zich als een levende, menselijke ervaring. Materie is niet ondergeschikt maar co-auteur, met op de oppervlakte de sporen van de handeling, het proces en de eigen evolutie.

Autodidact heb ik mijn pad gebouwd door experimenteren, observeren en luisteren. De aanpak is niet gericht op beheersing, maar op het begeleiden van het materiaal bij zijn transformatie. De resulterende vormen weerspiegelen hoe geheugen werkt: structuren waarin fragmenten, sporen en afwezigheden samenleven en zich regenereren.
Deze praktijk verkent materie als levende archief. De sculpturen ontstaan als aanwezigheid, hangend tussen verval en herleving, tussen blijvend en transformeren, waardoor materie een diep huidige en menselijke dimensie terugkrijgt."