Montiel-1985 - "ALTA MAR"

In de immensiteit van de oceaan, waar de horizon verdwijnt tussen water en hemel, vaart dit vaartuig vooruit als een metafoor van het menselijk bestaan. Het navigeert niet alleen over de golven; het trekt ook door de onzekere terreinen van herinnering, tijd en bestemming.

Zijn casco, beschadigd door slijtage, spreekt van afgelegde reizen, van overwonnen stormen en stille momenten die met de zee gedeeld worden. De materie onthult de sporen van ervaring, ons eraan herinnerend dat elke transformatie een teken achterlaat en dat elke litteken een verhaal bevat.

De zee, voorgesteld als een levende en veranderende kracht, symboliseert wat buiten onze controle ligt: de cycli van de natuur, de bewegingen van het leven en de onzichtbare stromingen die onze stappen sturen. Tegen die enormheid wordt het vaartuig een daad van verzet, een bevestiging van de menselijke wil om vooruit te blijven gaan, zelfs wanneer de koers niet volledig zichtbaar is.

De maan, in de verte ophangen, fungeert als een oriëntatie- en contemplatiepunt. Ze is de stille aanwezigheid van het onbekende, het zwakke licht dat degenen begeleidt die door de nacht zoeken naar betekenis.

Alta Mar is een reflectie op de innerlijke reis. Een uitnodiging om te erkennen dat, net als dit schip, wij allemaal lichamen in beweging zijn: opgebouwd uit onze ervaringen, gedreven door onze dromen en ondersteund door de hoop om nieuwe oevers te bereiken.