Matteo Ciffo - Frammenti - Nefertiti

- Contemporane beeldhouwkunst van Matteo Ciffo (Italië - 1987). Titel Fragmenten-Nefertiti
- Jaar 2026. Editie nr. 7/8 - Ondertekend en geauthenticeerd door de artiest, met echtheidscertificaat
- Materiaal: Koude smelting van marmerpoeders en steen
- Uitstekende staat



Verzameling FRAGMENTEN

De vergelijking met de klassieke sculptuur vormt een centraal element van deze collectie. Die vormen, historisch verbonden met het idee van perfectie, eeuwigheid en collectief geheugen, worden opgenomen als vertrekpunt en ondergaan een proces van fragmentatie en herdefiniëring.
De vorm wordt niet langer begrepen als een stabiene eenheid, maar als een tijdelijke toestand. Ze wordt onderbroken, uiteen gehaald en her samengesteld, waardoor de eigen onstabiele aard naar voren komt. Het volume opent zich, splitst zich in blokken en fragmenten, en genereert een nieuw structuur waarin de tijd niet langer verborgen is, maar een zichtbaar element wordt.
Deze spanning elimineert het idee van perfecte staat als absolute toestand. Wat eeuwig lijkt, onthult zijn kwetsbaarheid. De klassieke vorm overleeft, maar getransformeerd: niet langer symbool van onsterfelijkheid, maar aanwezigheid doorsneden door de tijd, blootgesteld aan verandering en teruggeplaatst in een nieuwe dimensie.





MATTEO CIFFO

Geboren in Biella in 1987, vanaf 2007 ontwikkel ik een onderzoek gericht op materie, op de transformatie ervan en op het geheugen dat het bewaart. Mijn werk ontstaan uit een direct contact met nobele en complexe materialen zoals marmerpoeders en steen, natuurlijke pigmenten, Armeense aarde, oxiden en metalen. Ik beschouw ze niet als eenvoudige expressieve instrumenten, maar als levende aanwezigheid, dragers van tijd, geschiedenis en mogelijkheden van herleving.

Door een proces dat ik eerder als ritueel dan sculpturaal beschouw: een heropleving van de steen geleid door mijn hand. De praktijk ontspringt uit observatie en de wens leven terug te geven aan wat gebroken, verlaten of vergeten is. Fragmenten en afval, vaak afkomstig uit het werk van andere beeldhouwers, worden oorspronkelijke materie voor mijn werken.
Het gaat om materialen die van zichzelf al een verhaal dragen. Ik haal ze uit elkaar en herassembleer ze, waardoor vormen ontstaan die niet langer behoren tot hun eerdere toestand, maar tot een nieuwe conditie. Elke werk ontstaat uit een fragiel evenwicht tussen verlies en heropstanding, tussen geheugen en mogelijkheid, waardoor het moment zichtbaar wordt waarop de materie ophoudt te zijn wat ze was en iets anders wordt.

De weg neemt de vorm aan van een transformatie die de traditionele sculptuur overstijgt, en dichterbij komt een bijna alchemische dimensie. Ik gebruik stoffen die al ooit bestaan hebben, haal ze uit elkaar en herassembleer ze om nieuwe vormen en identiteiten te genereren. Elke creatie ontstaat uit een spanning tussen vernietiging en regeneratie, tussen verlies en herinnering, waardoor een voortdurende toestand van verandering zichtbaar wordt.
Het onderzoek gaat een confrontatie aan met materialen die een diepe tegenstelling belichamen: schijnbaar eeuwig en onuitwisbaar, maar tegelijk gevoelig en kwetsbaar. Wat onwrikbaar lijkt, onthult een onstabiele aard, in staat om te reageren, te oxideren en in de loop van de tijd te transformeren. Deze conditie maakt van de materie een actieve partner in het werk, betrokken bij een voortdurende dialoog met tijd en omgeving.
Perfectie laat ruimte voor kwetsbaarheid, en eeuwigheid manifesteert zich als een levendige en menselijke ervaring. Materie is niet ondergeschikt, maar wordt co-auteur, met op het oppervlak sporen van de handeling, het proces en de eigen evolutie.

Autodidact heb ik mijn traject opgebouwd door experimenteren, observatie en luisteren. De aanpak is niet gericht op controle, maar op het begeleiden van het materiaal in zijn transformatie. De resulterende vormen weerspiegelen hoe geheugen werkt: structuren waarin fragmenten, sporen en afwezigheden samenleven en zich regenereren.
Deze praktijk verkent materie als levende archief. De beeldhouwwerken ontstaan als aanwezigheden die tussen puin en heropstanding, tussen blijvend en transformeren hangen, en geven materie terug een diep contemporaine en menselijke dimensie.