Le Corbusier (1887-1965) - Zonder titel

Zeldzaam schilderij van de Franse architect/kunstenaar Le Corbusier. Het is een olieverf op doek met de afmetingen 50 x 40 cm. Het schilderij is rechtsonderaan gesigneerd met het monogram L.C. en gedateerd "55". Op de achterzijde is het genummerd met "12979" en nogmaals gedateerd maar nu met 1952. Vermoedelijk is het werk in 1952 gemaakt maar heeft de kunstenaar later nog enkele veranderingen aangebracht en hetr daarna definitief gesigneerd en gedateerd.

Herkomst
Rechtstreeks gekocht van de kunstenaar in 1957 door de familie Müller uit Neuss in Duitsland. Een (digitale) kopie van de bedankbrief van Le Cobusier aan de familie Muller, zal aan de koper worden gestuurd.

Le Corbusier (1887–1965), geboren als Charles-Édouard Jeanneret-Gris in La Chaux-de-Fonds, was een invloedrijke Zwitsers-Franse architect, stedenbouwkundige en kunstenaar. Als pionier van het modernisme introduceerde hij de 'vijf punten van de architectuur', waaronder dragende zuilen (pilotis) en vrije gevels. Zijn nalatenschap is wereldwijd terug te vinden in iconische bouwwerken.Vroege Levensjaren en OpleidingGeboren in het Zwitserse horlogemakersstadje La Chaux-de-Fonds, volgde Jeanneret een opleiding tot graveur en ciseleerder. Onder invloed van zijn leermeester Charles L'Eplattenier stapte hij over naar de architectuur. Hij maakte uitgebreide reizen door Europa en werkte kortstondig bij gerenommeerde architecten als Auguste Perret in Parijs en Peter Behrens in Duitsland.

In 1917 vestigde hij zich definitief in Parijs. Hij nam het pseudoniem Le Corbusier aan (een variant op de naam van zijn overgrootvader, Lecorbésier) toen hij in 1920 zijn revolutionaire architectuurtijdschrift L'Esprit Nouveau lanceerde. Hij ontwikkelde de 'vijf punten van de nieuwe architectuur' (Les cinq points de l'architecture moderne)

Zijn schilderkunst
Na zijn verhuizing naar Parijs in 1917, ontmoette hij schilder Amédée Ozenfant, die zijn belangrijkste artistieke mentor werd.Le Corbusier zag schilderen als zijn belangrijkste creatieve uitlaatklep en 'geheime laboratorium'. Samen met Amédée Ozenfant richtte hij in 1918 het Purisme op, een stijl die kubistische vormen zuiverde tot heldere, wiskundige stillevens. Zijn schilderijen vormden de basis voor zijn architectonische principes.

Het Purisme (1918–1925)
In 1918 schreven zij samen het manifest Après le Cubisme, dat de basis legde voor het Purisme. De kunstenaars mengden decoratieve elementen uit het kubisme en richtten zich op objectiviteit, harmonie en strakke composities van alledaagse voorwerpen (zoals flessen, glazen en gitaren).

Samen lanceerden ze het avant-gardetijdschrift L'Esprit Nouveau, waaruit de architectonische pseudoniem Le Corbusier ontstond. Vanaf eind jaren 20 liet hij de strikte puristische regels los en schilderde hij in een vrijere, meer organische stijl met menselijke figuren, zoals in zijn serie van de 'vrouwelijke naakten'.

Zijn schilderijen, die hij elke ochtend maakte alvorens zijn architectuurstudio in te lopen, dienden als blauwdruk voor zijn kleurgebruik en ruimtelijke composities in iconische gebouwen. Zijn omvangrijke oeuvre omvat honderden kunstwerken die tegenwoordig wereldwijd te zien zijn en worden geveild.