Diane Arbus - Diane Arbus - 1972

LEGENDARISCH FOTOBOEK door de invloedrijke Amerikaanse fotograaf Diane Arbus:
- Andrew Roth, 101 boeken over boeken, pagina's 214-215
- Martin Parr, The Photobook, vol 1, pagina 258/259

Diane Arbus blijft een van de meest indrukwekkende portretfotografen die er ooit heeft geleefd.
Ze maakte foto’s van een breed scala aan onderwerpen, waaronder danseressen, kermisattracties, naaktscène-bezoekers, mensen met dwerggroei, kinderen, moeders, koppels, ouderen en middenklassegezinnen.

ONVERGETELIJK-HEBBEND-TITEL VOOR ELKE Ambitieuze FOTOBOOK-collectie.

VROEGSTE DERDE HERDRUK.

Dit is de NIEUWE EDITIE van de ZEER SUCCESVOLLE ENIGE VERKOOP via 5Uhr30.com
(Ecki Heuser, Keulen, Duitsland).

"Diane Arbus was geen theoreticus maar een kunstenaar. Haar zorg was niet om filosofische posities te verstevigen maar om beelden te maken. Ze hield van fotografie om de wonderen die het elke dag per ongeluk verricht, en respecteerde het als het precieze intentionele hulpmiddel dat het kon zijn, gegeven talent, intelligentie, toewijding en discipline.
Haar beelden tasten de fundamentele aannames aan waarop de meeste zogenaamde documentaire fotografie schijnbaar berust. Ze houden zich bezig met private in plaats van sociale realiteiten, met psychologische in plaats van visuele coherentheid, met het prototypische en mythische in plaats van het actuele en temporele. Haar echte onderwerp is niet minder dan het unieke innerlijke leven van degenen die ze fotografeerde."
- John Szarkowski, Director, Department of Photography, The Museum of Modern Art -

5Uhr30.com garandeert gedetailleerde en nauwkeurige beschrijvingen, 100% bescherming,
100% verzekering en gecombineerde verzending wereldwijd.

"Diane Arbus werd geboren in New York City op 14 maart 1923. Ze was het middelste kind van drie, en haar vader, David Nemerov, bezat een groot warenhuis aan Fifth Avenue genaamd Russek's. Ze groeide op aan Central Park West en ging naar de Ethical Culture en Fieldston Schools. Op veertienjarige leeftijd ontmoette ze Allan Arbus en ze trouwden vier jaar later. Ze werden modelfotografen en werkten jarenlang voor de meeste grote modebladen in de Verenigde Staten. In 1959 studeerde Diane fotografie bij Lisette Model, die haar in zekere zin de licentie gaf om serieus haar eigen werk na te streven. Ze ontving Guggenheim-fellowships in 1963 en 1966.
Een jaar later werden enkele van de resultaten van die projecten door John Szarkowski tentoongesteld in The Museum of Modern Art in een tentoonstelling die de werken van drie fotografen vertegenwoordigde en getiteld was "New Documents." Voor haar rol in deze tentoonstelling werd zij zeer geprezen. Haar foto's zijn sindsdien opgenomen in de permanente collecties van musea in de Verenigde Staten en Europa. In 1970 maakte ze een portfolio van tien van haar foto's, wat de eerste zou zijn in een serie beperkte edities van haar werk. Diane Arbus pleegde zelfmoord op 26 juli 1971. In juli 1972 was zij de eerste Amerikaanse fotograaf die werd tentoongesteld op de Venetië Biennale."
(van de uitgever)

Aperture, New York. 1972. Eerste editie, derde druk.

Pocketboek. 232 x 278 mm. 196 pagina's. Foto’s: Diane Arbus. Indeling door Doon Arbus (dochter van Diane Arbus) en Marvin Israel (vriend van Diane Arbus). Tekst in het Engels.

Conditie:
Het boek van binnen en van buiten vrij fris en schoon met geen sporen van eerdere eigenaren en zonder vlekken; beter dan gebruikelijk. Bovenaan rechtshoek van de voor- en de pagina’s licht getild (marginaal, niet dramatisch). Over het algemeen in prima conditie.

Na al die jaren nog steeds een fantastisch boek met enkele van de beste fotoportrains die ooit zijn gemaakt.
Fotoboekklassieker in de vroege derde druk - beter dan gebruikelijk conditie.

"Toen Diane Arbus vorig jaar stierf, was ze al een legende en een invloed onder serieuze fotografen van de jongere generatie geworden. Als iemands natuurlijke neiging is om sceptisch te staan tegenover een legende, moet gezegd worden dat alle verdenking verdwijnt in aanwezigheid van het werk van Arbus, dat buitengewoon krachtig en zeer vreemd is.
In haar foto's is niets geïmproviseerd of slechts "gevangen". De onderwerpen richten zich met interesse en geduld tot de camera. Ze zijn zich volledig bewust van het proces van het maken van een foto. Ze werken samen. Het is dit element van participatie, deze suggestie van een dialoog tussen het onderwerp en de fotograaf, dat deze beelden hun grote waardigheid geeft. En het is die waardigheid die, denkt men, de bron van hun kracht is."
- Hilton Kramer, The New York Times -