William Eggleston - Porträts - 2016

GRAAG OPPEPTE KOOP: dit fantastische William "Bill" Eggleston-titel uit 2016 - in UITMUNTEN, ZEER FRAAI NIEUW conditie.

Poëtisch, tijdloos, mysterieus: de portretten van William Eggleston.

Scheidegger and Spiess. In samenwerking met de National Portrait Gallery, Londen. 2016.
Eerste Duitse editie, eerste druk.

Hardcover (zoals uitgegeven). 280 x 275 mm. 184 pagina's. 89 zwart-wit en 122 kleurenfoto's. Foto's: William Eggleston. Bewerkt door Philip Prodger. Met een gesprek van William Eggleston met Phillip Prodger, Rose Shoshana, Maud Schuyler Clay en Lesley Young. Tekst in het Duits.

Conditie:
Binnen en buiten fris en feilloos; minimale gebruikssporen. Geen vlekken, geen vlekterij, geen opvallende gebrek of defecten. Over het geheel gezien zeer fraaie conditie.

Groot fotoboek van William Eggleston - in heerlijke, frisse conditie.

"William Eggleston, geboren in 1939, is een Amerikaanse fotograaf. Hij wordt algemeen erkend voor het vergroten van de erkenning voor kleurenfotografie als legitiem artistiek medium. Eggleston's boeken omvatten William Eggleston's Guide (1976) en The Democratic Forest (1989).
Eggleston ontving een Guggenheim Fellowship in 1974, de Hasselblad Award in 1998, en erelidmaatschap van de Royal Photographic Society in 2003.
William Eggleston werd geboren in Memphis, Tennessee en groeide op in Sumner, Mississippi. Zijn vader was ingenieur en zijn moeder was de dochter van een vooraanstaande lokale rechter. Als jongen was Eggleston teruggetrokken; hij hield van piano spelen, tekenen en werken met elektronica. Vanaf jonge leeftijd werd hij ook aangetrokken door visuele media en werd erover gerapporteerd dat hij kaarten kocht en afbeeldingen uit tijdschriften sneed.
Op vijftienjarige leeftijd werd Eggleston gestuurd naar de Webb School, een kostschool. Eggleston herinnerde zich later weinig dierbare herinneringen aan de school en vertelde een verslaggever: "Het had een soort Spartaanse routine om karakter op te bouwen. Ik begreep nooit wat dat moest betekenen. Het was zo harteloos en dom. Het was de plek waar het als vrouwelijk werd beschouwd om van muziek en schilderen te houden." Eggleston was ongewoon onder zijn leeftijdsgenoten in het afzweren van de traditionele Zuidelijke mannelijke bezigheden als jagen en sport, ten gunste van artistieke bezigheden en het observeren van de wereld. Desalniettemin merkte Eggleston op dat hij zich nooit als buitenstaander had gevoeld. "Ik had nooit het gevoel dat ik er niet bij hoorde," vertelde hij een verslaggever, "Maar waarschijnlijk niet." Eggleston bezocht een jaar de Vanderbilt University, een semester Delta State College en ongeveer vijf jaar de University of Mississippi, maar behaalde geen graad. Desalniettemin wortelde zijn interesse in fotografie toen een vriend bij Vanderbilt Eggleston een Leica-camera gaf. Hij maakte kennis met abstract expressionisme op Ole Miss door de bezoekende schilder Tom Young.
De vroege fotografische inspanningen van Eggleston werden geïnspireerd door het werk van de Zwitsers geboren fotograaf Robert Frank, en door het boek The Decisive Moment van de Franse fotograaf Henri Cartier-Bresson. Eggleston herinnerde zich later dat het boek "het eerste serieuze boek was dat ik vond, na talloze verschrikkelijke boeken... Ik begreep het helemaal niet, en toen bleef het hangen, en ik besefte, mijn God, dit is geweldig." In eerste instantie zwart-wit fotograferend, begon Eggleston in 1965 en 1966 te experimenteren met kleur nadat hij door William Christenberry met dit formaat was geïntroduceerd. Kleurtransparantiefilm werd zijn dominante medium in de latere jaren zestig. Eggleston's ontwikkeling als fotograaf lijkt in relatieve isolatie van andere kunstenaars te hebben plaatsgevonden. In een interview beschrijft John Szarkowski zijn eerste ontmoeting met de jonge Eggleston in 1969 als "absoluut uit de blauwe hemel". Na het beoordelen van Eggleston's werk (dat hij herinnert als een koffer vol "drugstore" kleurafdrukken) beval Szarkowski de Photography Committee van MoMA aan om een van Eggleston's foto's te kopen.
In 1970 introduceerde Eggleston's vriend William Christenberry hem aan Walter Hopps, directeur van de Corcoran Gallery in Washington, D.C. Hopps vertelde later verrast te zijn door Eggleston's werk: "Ik had zoiets nog nooit gezien."
Eggleston doceerde aan Harvard in 1973 en 1974, en het was tijdens deze jaren dat hij dye-transfer printing ontdekte; hij bekeek de prijslijst van een fotolaboratorium in Chicago toen hij over het proces las. Zoals Eggleston later vertelde: "Het adverteerde: 'van de goedkoopste tot de ultieme afdruk.' De ultieme afdruk was een dye transfer. Ik ben daar meteen naartoe gegaan om te kijken en alles wat ik zag was commercieel werk zoals foto’s van sigarettenpakjes of parfumflessen, maar de kleursaturatie en de inktkwaliteit waren overweldigend. Ik kon niet wachten om te zien hoe een gewone Eggleston-foto eruit zou zien met hetzelfde proces. Elke afbeelding die ik daarna met dit proces afdrukte leek fantastisch en elke leek beter dan de vorige." Het dye-transfer-proces leverde een van Eggleston's meest opvallende en beroemde werken op, zoals zijn foto uit 1973 getiteld The Red Ceiling, waarvan Eggleston zei: "The Red Ceiling is zo krachtig, dat ik het op de pagina nooit naar tevredenheid heb kunnen reproduceren. Als je naar de dye kijkt, is het als rood bloed dat tegen de muur nat is... Een beetje rood is meestal voldoende, maar om met een heel rood oppervlak te werken was een uitdaging."

Bij Harvard bereidde Eggleston zijn eerste portfolio voor, getiteld 14 Pictures (1974). Eggleston's werk werd in 1976 tentoongesteld bij MoMA. Hoewel dit ruim drie decennia na MoMA's solo-expositie van kleurfotografie door Eliot Porter was, en een decennium na MoMA's tentoonstelling van kleurfotografie door Ernst Haas, wordt het verhaal dat de Eggleston-tentoonstelling MoMA's eerste tentoonstelling van kleurfotografie was vaak herhaald, en de tentoonstelling van 1976 wordt beschouwd als een keerpunt in de geschiedenis van de fotografie, door het markeren van "de aanvaarding van kleurfotografie door de hoogste erkende instelling" (in de bewoordingen van Mark Holborn).

Rond de tijd van zijn MoMA-tentoonstelling uit 1976 werd Eggleston geïntroduceerd bij Viva, de Andy Warhol-"superster", met wie hij een lange relatie begon. In deze periode maakte Eggleston kennis met Andy Warhol's kring, een connectie die mogelijk heeft bijgedragen aan Eggleston's idee van de "democratische camera", suggereert Mark Holborn. Ook in de jaren zeventig experimenteerde Eggleston met video en maakte urenlange, redelijk bewerkte beelden die Eggleston Stranded in Canton noemt. Schrijver Richard Woodward, die de beelden heeft gezien, vergelijkt ze met een "demente home movie", met tedere shots van zijn kinderen thuis afgewisseld met beelden van dronken feesten, openbare urinering en een man die de kop van een kip afbijt voor een luid joelende menigte in New Orleans. Woodward suggereert dat de film een weerspiegeling is van Eggleston's "onverschrokken naturalisme—een geloof dat door geduldig te kijken naar wat anderen negeren of wegkijken, interessante dingen gezien kunnen worden."

Eggleston's gepubliceerde boeken en portefeuilles omvatten Los Alamos (voltooid in 1974, maar veel later gepubliceerd), William Eggleston's Guide (de catalogus van de MoMA-tentoonstelling van 1976), het enorme Election Eve (1977; een portfolio van foto's gemaakt rond Plains, Georgia, de landelijke zetel van Jimmy Carter voorafgaand aan de presidentsverkiezing in 1976), The Morals of Vision (1978), Flowers (1978), Wedgwood Blue (1979), Seven (1979), Troubled Waters (1980), The Louisiana Project (1980), William Eggleston's Graceland (1984; een serie gepubliceerde foto's van Elvis Presley’s Graceland, waarin het huis van de zanger wordt afgebeeld als een luchtloze, vensterloze tombe in maatwerk slechte smaak), The Democratic Forest (1989), Faulkner's Mississippi (1990) en Ancient and Modern (1992).

Sommige van zijn vroege series werden pas aan het eind van de jaren 2000 getoond. The Nightclub Portraits (1973), een serie grote zwart-witportretten in bars en clubs rond Memphis, werd voor het grootste deel pas in 2005 getoond. Lost and Found, onderdeel van Eggleston's Los Alamos-serie, is een reeks foto's die decennialang onzichtbaar bleven omdat niemand tot 2008 wist dat ze toebehoorden aan Walter Hopps; de werken uit deze serie documenteren roadtrips die de kunstenaar met Hopps maakte, vertrokken vanuit Memphis en zo ver als de West Coast aflegden. Eggleston's Election Eve-fotografie werd pas in 2011 in edities uitgegeven.

Eggleston werkte ook samen met filmmakers, fotografeerde de set van John Huston's film Annie (1982) en documenteerde het maken van David Byrne's film True Stories (1986).
In 2017 werd een album met Eggleston's muziek uitgebracht, Musik. Het bestaat uit 13 "experimentele elektronische klanklandschappen", "vaak dramatische improvisaties op composities van Bach (zijn held) en Händel, evenals zijn eigen interpretaties van een Gilbert en Sullivan-melijk lied en de jazzstandard On the Street Where You Live."[13] Musik is volledig gemaakt op een Korg-synthesizer uit de jaren 80 en opgenomen op diskette. De 2017-compilatie Musik werd geproduceerd door Tom Lunt, en uitgebracht op Secretly Canadian. In 2018 voerde Áine O'Dwyer de muziek uit op een pijporgel tijdens het Big Ears muziekfestival in Knoxville.

Het volwassen werk van Eggleston kenmerkt zich door zijn alledaagse onderwerpen. Zoals Eudora Welty opmerkt in haar inleiding bij The Democratic Forest, kan een Eggleston-foto onder meer bestaan uit "oude banden, Dr. Pepper-machines, weggegooide airconditioners, verkoopautomaten, lege en vuile Coca-Cola-flessen, gescheurde posters, elektriciteitsmasten en -kabels, straatbarrières, eenrichtingsborden, omleidingsborden, No Parking-borden, parkeermeters en palmbomen die dezelfde stoep domineren."

Eudora Welty suggereert dat Eggleston de complexiteit en de schoonheid ziet van de alledaagse wereld: "De buitengewone, meeslepende, eerlijke, mooie en ongenadige foto's hebben allemaal te maken met de kwaliteit van ons leven in de dagelijkse wereld: ze slagen erin ons de korrel van het heden te tonen, zoals een dwarsdoorsnede van een boom... Ze richten zich op de alledaagse wereld. Maar geen enkel onderwerp zit zo vol implicaties als de alledaagse wereld!" Mark Holborn schrijft in zijn inleiding bij Ancient and Modern over de donkere onderstroom van deze alledaagse scènes gezien door Eggleston's lens: "[Eggleston's] onderwerpen zijn aan de oppervlakte de gewone inwoners en omgeving van het voorstedelijke Memphis en Mississippi—vrienden, familie, barbecueën, achtertuinen, een driewieler en de rommel van de alledaagse dingen. De normaliteit van deze onderwerpen is misleidend, want achter de beelden schuilt een gevoel van dreiging." De Amerikaanse kunstenaar Edward Ruscha zei over Eggleston's werk: "Wanneer je een foto ziet die hij heeft gemaakt, stap je in een soort grillige wereld die als Eggleston World lijkt."

Volgens Philip Gefter van Art & Auction," is het vermeldenswaard dat Stephen Shore en William Eggleston, pioniers van kleurenfotografie in het vroege decennium van de jaren 70, bewust of niet, bij de photorealisten hebben geleend. Hun fotografische interpretatie van het Amerikaanse vernaculaire—tankstations, diners, parkeergelegenheden—wordt voorspeld in fotorealistische schilderijen die aan hun beelden waren voorafgegaan." (Wikipedia)