baptiste laurent - Bouquet vert sur établi

"Bouquet vert sur établi", XL, 95x98cm, acryl op doek, 2020
Aangetekend op de achterzijde. Verkocht zonder lijst, verzonden gerold.

Bio artiste/
Baptiste Laurent (1980, Nantes) is een beeldend kunstenaar die in Madrid en Parijs woont en werkt.
Hij heeft geëxposeerd in diverse artistieke en culturele instellingen, waaronder het Institut français de Madrid, Le Palais de Tokyo, Galeria La Caja, Esquina Nua, Espacio Seara, Gazzambo Gallery, Alliance française, Museo Nacional de Anthropología, Galeria FL.
Zijn traditionele medium is schilderen, maar hij werkt ook met beeldhouwkunst en ontwikkelt projecten met een sterke literaire, sociale en antropologische component.
In zijn laatste publicaties en tentoonstellingen, "Conversaciones y puñetazos", "Mauvaises Tournures", "Bajo el Mismo Mar" en "Exit", heeft hij herhaaldelijk geëxperimenteerd met gezamenlijke creatieve samenwerking met andere beeldende kunstenaars en literaire auteurs.
Als anti-academische en eclectische kunstenaar houdt hij ervan schilderstijlen te syncretiseren, pendelend tussen neo-figuratieve narratie, grafiek schilderen en expressionistische abstractie.
Oprichter van de gedeelde studio 'Latolier' in Madrid's Usera-wijk, leidt hij een dynamische gemeenschap van Spaanse en internationale beeldende kunstenaars.

(En) Trópicos, 2020/2021

Vanuit mijn raam kan ik de horizon niet zien. De zon gaat onder en ik weet het niet. De maan ligt te trillen op het glas voor me. De dagen herhalen zich. Een paar maanden geleden hebben we een atypisch moment meegemaakt. Het gestriepte, georganiseerde, drukke tijdperk glijdt weg. Onze ruimte krimpt. Het gebrek aan tijd overweldigde ons, nu verbaast de overvloed ons.

Het alledaagse landschap is beperkt tot de geometrie van onze ramen. Daar kwam het licht binnen, maar na korte tijd verdwenen zijn sporen en schaduwen. Wonen in een uitgerekte ruimte-tijd vroeg om een oefening in kalmte en reinvinding. De geluiden van straat hielden een grote ruimte voor stilte. Een introspectieve gebaar, een nieuw horizon, waar we dichter bij onze verbeelding kwamen. De verwarrring van verandering, een ongehoorde kreet vroeg ons: ‘wat nu? Wandelen in korte ruimtes om, beetje bij beetje, nieuwe scenario’s te zien.

Baptiste gebruikt dit dystopische panorama om een ander dager te creëren, een nieuw licht. De constructie van deze schilderijen ontspringt aan een behoefte om het landschap te vernieuwen, aan een verlangen naar vergeten natuur. Om naar zijn herontmoeting te gaan, om het weer te bewonen. Om de kleuren van de prisma van water dat door de zon is doordrongen te zien. Het is daar dat, zoals in het ideale De Pictura van Leon Battista Alberti (1436), de ramen van Baptiste uitkijken op een wereld die destijds ontoegankelijk was. Nieuwe perspectieven die wijzen naar een reis, een zoektocht.

Baptiste vond de prikkel voor deze symbiose met de natuur in het verhaal van de antropoloog Claude Lévi-Strauss.

In 1935 zocht Lévi-Strauss naar een oprechte, pure Brazilië, begiftigd met een ‘ wilde’ energie, een bijzondere natuur. In ‘Tristes Tropiques’, bewogen door een gevoel van vrijheid, stapt hij aan boord voor een 19-daagse reis. Hij beschrijft met meticulous beauty de zonsondergang, de Braziliaanse kusten, de rusteloosheid van zijn reizende metgezel: de surrealist André Breton. Hij gaat de Guanabara-baai in Rio de Janeiro in, maar wordt niet verrast. In de muziek ‘Estrangeiro’ herinnert Caetano Veloso zich het episode.

Terug in Sao Paulo, waar hij uitgenodigd was om te doceren aan de Universiteit (USP), werd Lévi-Strauss geshockeerd door de dynamiek van de stad. Met zijn duizelingwekkende groei die, gezien de omvang van zijn land, nergens meer aanwijzingen van een inheems volk toonde.

Lévi-Strauss, vergezeld door zijn vrouw Dinah Dreyfus en de modernistische dichter Mário de Andrade, trok diep het land in met een etnografisch onderzoek van de inheemse gemeenschappen. De antropoloog, die met affectie en precisie beschreef wat hij zag, had een verwachting van de reis die gedeeltelijk werd vervuld. Hij presenteert een zekere verontrusting in een fragment van het verhaal waarin, met sporen van profetie, staat: ‘binnen enkele honderden jaren, op dezelfde plek, zal een andere reiziger zo wanhopig als ik treuren om het verdwijnen van wat ik had kunnen zien en niet heb gezien’.

Om de reiziger te zien als degene die een denkbeeldige lijn door de tijd trekt, een pad, een beweging. Wat kruist en wordt gekruist door ontmoetingen.

De reis wordt ook betaald met het lichaam. Er zijn lichamen die zich in zee storten zonder te weten of ze terug zullen keren. Immigratie onthult een minder avontuurlijk aspect en meer een opoffering voor het recht op leven. Baptiste, in zijn traject, symboliseert de reiziger die, onder precaire omstandigheden, een plek probeert te vinden.

In deze zin richt de kunstenaar zijn blik op een aanklacht tegen een gedematerialiseerde, individualistische Europa, dat deze andere lichamen laat drijven. De vorming van een kolonialistische samenleving gebaseerd op haar beleid van onverschilligheid, die bepaalt wie wel of niet mag/dood gaat.

Wanorde van een systeem, wending, verandering, transformatie, energie, verlies, chaos... De veelvuldigheid van het begrip entropie herinnert ons aan een disharmonie die aansluit bij ons heden. Zoals Lévi-Strauss in de jaren dertig zei, moeten we in plaats van antropologie entropologie gaan noemen.

In (EN)TRÓPICOS maakt de kunstenaar, net als een reiziger, een reis om een vitale plek te vinden. Misschien bestaan deze soorten niet; misschien hebben deze idyllische landschappen nooit bestaan. Door het raam dat Baptiste voor ons opent, wordt de lucht die we vandaag niet kunnen ademhalen gefilterd. Hij biedt ons een utopie aan; hij geeft ons met zijn gebaren een nieuw paradigma. Een (her)uitgevonden ecologie.
(Text door Caio Cardial, curator)