Matteo Ciffo (1987) - Frammenti - Nefertiti

- Scultura contemporanea di Matteo Ciffo (Italia - 1987) . Titel Fragmenten-Nefertiti
- Jaar 2026 . Editie nr. 1/8 - Ondertekend en geauthenticeerd door de artiest, met certificaat van echtheid
- Materiaal : Koude smelting van marmer- en steenzandpoeder
- Condities uitstekend



Verzameling FRAMMENTI

De vergelijking met de klassieke beeldhouwkunst vormt een centraal element van deze collectie. Die vormen, historisch geassocieerd met het idee van perfectie, eeuwigheid en collectief geheugen, worden opgenomen als uitgangspunt en onderliegen een proces van fragmentatie en herdefiniëring.
De vorm wordt niet langer opgevat als een stabiele eenheid, maar als een tijdelijke toestand. Ze wordt onderbroken, opgebroken en heropgebouwd, waardoor de eigen aard van onstabielheid zichtbaar wordt. Het volume opent zich, splitst zich op in blokken en fragmenten, en genereert een nieuwe structuur waarin de tijd niet langer verborgen is, maar een zichtbaar element wordt.
Deze spanning maakt het idee van perfectie als absolute staat ongedaan. Wat eeuwig lijkt, onthult zijn kwetsbaarheid. De klassieke vorm blijft bestaan, maar getransformeerd: niet langer een symbool van onsterfelijkheid, maar een aanwezigheid doorkruist door de tijd, blootgesteld aan verandering en teruggeplaatst naar een nieuwe dimensie.




MATTEO CIFFO

Geboorteplaats Biella, 1987. Sinds 2007 ontwikkel ik een onderzoek dat gericht is op materie, haar transformatie en het geheugen dat zij bewaart. Mijn werk groeit uit een directe relatie met nobele en complexe materialen zoals marmer- en steenpoeders, natuurlijke pigmenten, aardkleuren, oxiden en metalen. Ik beschouw ze niet als louter expressieve hulpmiddelen, maar als levende aanwezigheden, dragers van tijd, geschiedenis en herleefmogelijkheden.

Door middel van een proces dat ik eerder als ritueel dan als sculpturaal beschouw: een wedergeboorte van de steen geleid door mijn hand. De praktijk ontstaat uit waarneming en de wens om leven terug te geven aan wat is gebroken, verlaten of vergeten. Fragmenten en afvalstoffen, vaak afkomstig uit het werk van andere beeldhouwers, worden oorspronkelijke materie voor mijn werken.
Het gaat om materialen die zelf al een verhaal dragen. Ik splitst ze uiteen en hercomposeer ze, waardoor vormen ontstaan die niet langer tot hun vroegere toestand behoren, maar tot een nieuwe conditie. Elk werk ontspruit uit een fragiele balans tussen verlies en hergeboorte, tussen geheugen en mogelijkheid, en maakt het moment zichtbaar waarop de materie stopt met zijn voormalige aard en iets anders wordt.

De gang neemt de vorm aan van een transformatie die traditionele beeldhouwkunst overstijgt en dichter bij een bijna alchemische dimensie komt. Ik gebruik materie die al een bestaan heeft gehad, breek ze uit elkaar en hercomposeer ze om nieuwe vormen en identiteiten te genereren. Elke creatie ontspringt uit een spanningsveld tussen vernietiging en regeneratie, tussen verlies en geheugen, waardoor een continue toestand van verandering zichtbaar wordt.
Het onderzoek gaat de confrontatie aan met materialen die een diepe tegenstelling belichamen: ogenschijnlijk eeuwig en onbreekbaar, maar tegelijk gevoelig en kwetsbaar. Wat onwrikbaar lijkt, onthult een onstabale aard die kan reageren, roesten en in de loop van tijd transformeren. Deze toestand maakt van de materie een actieve deelnemer in het werk, betrokken in een voortdurend dialoog met tijd en omgeving.
Perfectie laat ruimte aan kwetsbaarheid, en eeuwigheid manifesteert zich als een levende en menselijke ervaring. Materie is niet ondergeschikt, maar wordt mede-auteur, met sporen van gebaar, proces en eigen evolutie op het oppervlak.

Autodidact, heb ik mijn pad opgebouwd door middel van experimenteren, observeren en luisteren. De benadering streeft niet naar controle, maar naar begeleiding van het materiaal in zijn transformatie. De resulterende vormen weerspiegelen het functioneren van het geheugen: structuren waarin fragmenten, sporen en afwezigheden samenleven en zichzelf regenereren.
Deze praktijk verkent materie als levend archief. De sculpturen ontstaan als aanwezigheid die zweeft tussen ruïnes en wedergeboorte, tussen permanentie en transformatie, en geven materie opnieuw een diepe hedendaagse en menselijke dimensie.