Bachibouzouk (XX) - Warhol vs Banksy vs Hirst

Prachtig werk van de Belgische kunstenaar Bachibouzouk.

In deze serie speelt de Belgische kunstenaar Bachibouzouk met de kunstgeschiedenis als een te nieuwsgierig kind dat zijn hand in een museum had willen steken en een verfbom had ontketend. Via deze
«Tomato Soup Can», orkestreert een vreugdevol onwaarschijnlijke botsing tussen drie giganten van de hedendaagse kunst: Warhol, Banksy en Hirst. Een driecijferig pop-, stedelijk en klinisch werk, door het zeefje van aerosolen geperst, zoals alleen Bachibouzouk dat kan.

Het uitgangspunt is uiteraard de Banksy-poster, op zichzelf al een knipoog (of een knipoog van een knipoog) naar de iconische Campbell's Soup van Andy Warhol. Bachibouzouk glijdt daarnaartoe als de vierde Musketier, maar gewapend niet met een zwaard, maar met dots — die beroemde obsessieve stippen van Damien Hirst — die hij zorgvuldig op elk blikje zet.

Het resultaat: een dialoog tussen drie esthetieken die geen van hen om interlocutor vroeg... en toch beginnen ze samen krachtig te spreken, en zelfs te lachen.

De aerosols, zorgvuldig gekozen in een levendig palet, komen de te voorzichtige erfenis van de ateliers uitdagen. Elke kleur lijkt te proclaimeren: «En als de hedendaagse kunst drie minuten lang niet zo serieus zou nemen?»

Maar achter het humor schuilt een echt idee: Bachibouzouk bevraagt de industriële herhaling van artistieke iconen. Wat wordt een symbool wanneer het gekopieerd wordt, dan nog eens de kopie, en vervolgens over de eigen afgeleide referenties heen geschilderd wordt?

Misschien wel iets eerlijkers: een werk dat accepteert dat het niet op zichzelf ontstaat, maar temidden van een culturele drukte, een carnaval van beelden en afwijkingen.

Door deze lagen van referenties boven elkaar te leggen, transformeert de kunstenaar het blikje — een alledaags voorwerp, symbool van consumptie, popfetisj — tot een metafoor van onze verzadigde tijd: alles is al gezien, het wordt geremixt, het leidt af... en toch, dankzij een enkelvoudige beweging (en enkele goede aerosolen), ontstaat er iets nieuws.

Een beetje alsof je, na een draai in een museum van spiegels, uiteindelijk je eigen reflectie ziet.

Met veel vindingrijkheid, een vleugje irreverentie en een vrolijke lucide blik herinnert Bachibouzouk ons eraan dat kunst misschien vooral een spel is: een serieus spel, ja, maar uiteindelijk een spel.

En in dat spel zijn de Tomato Soup Can de stukken die alle sloten doen springen.