Mario Carreño (1913-1999) - Vlinderdans

Zeldzaam schilderij van de Chileens/Cubaanse kunstenaar Mario Carreño. Het is een olieverf op paneel met de afmetingen 72,2 x 51,5 cm. Het is rechtsonder gesigneerd en gedateerd. De conditie is goed.

Herkomst
Sarracino Gallery, Coral Gables, FL, USA
Fernando Duran Auctions, Madrid, auction Arte Contemporaneo, 28 December 2020, lotnr. 43

Mario Carreño
(1913-1999)

Aan het einde van de vorige eeuw verdween een van de meesters van de Latijns-Amerikaanse kunst toen de kranten het overlijden van Mario Carreño aankondigden. Carreño was een echte avant-garde kunstenaar die de geest van de moderniteit in Cuba in de jaren 50 bevorderde en hielp deze te verspreiden in de salons van die tijd. Zijn veelzijdige en gepassioneerde persoonlijkheid bracht me tot zijn schilderijen. Door Mario Carreño via zijn werk te leren kennen, kon ik zijn gebruik van compositie en vormgeving en zijn gevoel voor kleur waarderen, een onderwerp waarover hij lesgaf aan de School voor Architectuur in Chili (1959).

Mario Carreño (1913-1999).

Carreño werd geboren in Cuba in 1913 en studeerde aan de San Alejandro School voor Schone Kunsten. Net als veel schilders uit zijn tijd reisde hij naar Spanje, Parijs en New York, waar hij de diverse artistieke stromingen van die tijd in zich opnam. In deze periode van zijn leven kwam hij in contact met surrealisten, zowel fysiek als intellectueel, en ontmoette hij Lorca, Picasso, Rafael Alberti en Neruda. De Mexicaanse muurschilders waren belangrijk voor Carreño's werk. Tijdens zijn reis naar Mexico in 1936 ontmoette hij Diego Rivera, Clemente Orozco, Rufino Tamayo en Frida Kahlo. Maar het was zijn reis naar Chili die de grootste invloed had: hij bezocht Chili voor het eerst in 1948, toen hij zijn werk tentoonstelde in de Sala del Pacifico in Santiago. Na een periode in New York en Cuba te hebben gewoond, keerde hij in 1986 terug met een contract voor twee jaar om een ​​cursus te geven met de titel "De ontwikkeling van de hedendaagse kunst". Vanaf dat moment zou Chili zijn tweede thuisland worden, "paradijs", zoals hij het zelf ooit noemde. In 1969 verkreeg hij de Chileense nationaliteit en in 1982 ontving hij de Nationale Kunstprijs, als erkenning voor zijn artistieke prestaties.

Voor deze diep humanistische man was het gebaar van het schilderen belangrijk, maar hij was ook een schilder van woorden. Hij was kunstcriticus voor de krant El Mercurio, waar hij zijn vernieuwende en vooruitstrevende ideeën presenteerde onder het pseudoniem Jorge Vasari. Hij benadrukte de meerduidigheid in alle mogelijke interpretaties van kunst en de confrontaties waaraan kunst onderhevig is. Het was voor hem niet voldoende om een ​​tendens of stroming te benoemen. Hij wilde verkennen en onderzoeken en heeft ons een veelzijdig oeuvre nagelaten als resultaat van zijn zoektocht naar manieren om zijn ideeën uit te drukken. In zijn werk zijn bepaalde kenmerken te herkennen, zoals zijn interesse in de modellering van zijn figuren, de afwezigheid van gelaatstrekken en daardoor de stilte die hij uitstraalt. Elk van zijn werken weerspiegelt een harmonieuze relatie tussen vorm en inhoud. De onberispelijke aard van zijn beeldtaal maakte hem tot een kenner van volumes en de schepper van een werkelijk heldere en pure stijl. Tegelijkertijd ontdeed hij zijn picturale invloeden van elke vorm van passiviteit en gaf hij zijn werk een gevoel van kleur, beweging en sensualiteit, die al als emblematisch voor de Cubaanse kunst werden beschouwd.

Zijn beeldtaal werd aangevuld door zijn gevoel van maatschappelijke betrokkenheid. Samen met andere Chileense kunstenaars herontdekte en integreerde hij de volkskunst in zijn eigen werk, in series zoals Heel Chili. Hij was gevoelig voor het leed dat oorlogen gedurende de eeuw hadden veroorzaakt, wat hij tot uitdrukking bracht in zijn serie De Versteende Wereld. Zijn nostalgie naar zijn geboorteland is te zien in Antillanas. Mario Carreño overleed op 20 december 1999. Een uitzonderlijke en eenvoudige man, die zonder het te weten de universele drempel overschreed en voor altijd deel ging uitmaken van de ‘chronologie van de herinnering’.*