Alfredo Grimaldi (1950) - Terrazza a Capri

Titel: Terras op Capri
Afmetingen: 24 x 30 cm
Techniek: Olie op doek

Het schilderij presenteert zich als een levendige en zonnige venster op de Middellandse Zee, dat de typische zomerse sfeer van de kust van Capri vangt door het gebruik van een fel kleurpalet en een krachtige, materiële penseelvoering.
In de voorgrond wordt de toeschouwer verwelkomd op een met bloemen begroeide terras, weergegeven met een licht verhoogd perspectief dat de blik uitnodigt om richting de horizon te dwalen.
In het lager midden bevindt zich een stoel van riet of smeedwerk, gestileerd in warme tonen van oker en beige, als focuspunt van het rustgebied, en suggereert een stille, contemplatieve menselijke aanwezigheid.
De terassen wordt letterlijk overspoeld door weelderige en kleurrijke vegetatie. Links zorgt een grote terracotta vaas voor een rijke bloei van oranje en gele knoppen. Langs de railing en links onder verspreiden rozenstruiken en veldbloemen zich in tinten felroze, karmijnrood en geel. De penseelstreken zijn snel, dicht en reliëfrijk (techniek met spatel en met volle penseel), waardoor een sterk driedimensionaal en fris gevoel aan de bloemblaadjes en bladeren wordt gegeven.
De handtekening: linksonder, geïntegreerd tussen de roze bloemen van de tuin, springt eruit: de handtekening van de kunstenaar "A. Grimaldi", geplaatst met een duidelijke zwarte penseelstreek.
Buiten het muurtje van de terras opent zich het spectaculaire uitzicht op de Baai van Capri.
De Faraglioni: de beroemde rotsgiganten rijzen majestueus uit zee. Grimaldi schildert ze niet als koude rotsen, maar als prisma’s die het zonlicht kunnen reflecteren, verrijkend met tinten die variëren van optisch wit tot lila, tot diepe paarstinten in de schaduwzones.
Het wateroppervlak wordt weergegeven met intense en dichte schakeringen van kobaltblauw, lichtblauw en indigo, doorsneden door kleine witte zeilen in de verte en door een heel kleine boot aangemeerd aan de rechterkant. De lucht, van heldergeblauw, is gedeeltelijk bedekt met witte en roze-wolken die door de wind zijn verstoord, geschilderd met brede en dynamische penseelstreken.
Het werk sluit volledig aan bij de moderne Vedutisme-traditie van Napels, geïnterpreteerd met een sterke neo-impressionistische en materiële stempel. Het licht is de ware protagonist van de compositie: stralend, veerkrachtig en warm. De verfstreken, dik en vol, creëren een spel van micro-reliëfs op het doek dat het natuurlijke licht van de tentoonstellingsruimte vastlegt, waardoor het schilderij een gevoel van voortdurende verandering en vitaliteit krijgt.