Montiel-1985 - "ALTA MAR"

In de uitgestrektheid van de oceaan, waar de horizon verdwijnt tussen water en lucht, vaart dit vaartuig vooruit als een metafoor voor het menselijk bestaan. Het navigeert niet alleen over de golven; het doorkruist ook de onzekere terreinen van het geheugen, de tijd en het lot.
Zijn casco, door slijtage gemerkt, spreekt van doorlopen reizen, van overwonnen stormen en stilte die men met de zee deelt. De materie onthult de sporen van ervaring, herinnert ons eraan dat elke transformatie een merk achterlaat en dat elk litteken een verhaal bevat.
De zee, voorgesteld als een levende en veranderende kracht, symboliseert wat buiten ons bereik ligt: de cycli van de natuur, de bewegingen van het leven en de onzichtbare stromingen die onze stappen sturen. Tegen die immensiteit wordt het vaartuig een daad van verzet, een bevestiging van de menselijke wil om door te gaan ook wanneer de koers niet volledig zichtbaar is.
De maan die op een afstand hangt, fungeert als een richtpunt en contemplatie. Het is de stille aanwezigheid van het onbekende, het zwakke licht dat degenen die de nacht doorkruisen in het zoeken naar betekenis vergezelt.
Alta Mar is een reflectie op de innerlijke reis. Een uitnodiging om te erkennen dat, net als dit schip, wij allemaal lichamen in beweging zijn: opgebouwd door onze ervaringen, gedreven door onze dromen en gedragen door de hoop nieuwe oevers te bereiken.