Soly Cissé (1969) - Serie Héritage 11

SOLY CISSÉ

In zijn collages en schilderijen zet hij personages neer die gekweld worden door twijfel, en die ten prooi vallen aan de grillen van een natuur die door de mens is ontregeld. Soly Cissé is een kunstenaar wiens werk veelzijdig is... Zijn kunst strekt zich uit over diverse media; collages, schilderijen, installaties, video, beelden, ... In elk van zijn realisaties fungeert als leidraad zijn hybride wezens, zijn dieren, zijn geesten, pictogrammen, graffiti en silhouetten van de Senafo.’s. Vormen ontstaan, gevangen in de beweging van samensmeltende kleur, aan de rand van figuratie.
Onvoltooide wezens en personages die behoren tot een ongespecificeerde fase van de mensheid (voorafgaand, opvolgend?). Kinderen, dieren, allen worden frontaal vastgelegd, hun gezichten half getekend. Hij schildert, beeldhouwt, vormt het kraft, het klei, werkt de doeken in grafische serie, recyclet het hout. Soly Cissé zoekt risicovolle, onbekende wegen. Hij wordt gedreven door een gezonde woede, hij is vrij zeker van zijn invloeden om ze niet te noemen. Aandachtig naar de stedelijke wereld klopt hij bij degenen die zonder spijt of berouw het bijvoeglijk naamwoord “Afrikaans” rustig kunnen afwerpen, want Afrika is vandaag in hem aanwezig, als factor van moderniteit. De lijn, beslist door Cissé, nerveus, behendig, pikt het houtskool terug waar zijn verre voorouders het hadden achtergelaten. Snel legt hij het zijn in de leegte vast; de figuren ontstaan uit het onzichtbare zonder schrik te krijgen. Slechts een knipoog naar het lotsbestemmen.

Het werk van Soly Cissé valt op door zijn unieke, spontane grafische handschrift. In zijn collages onthullen geesten en onrustbarende of beschermende figuren niet de goden van een cultuur, maar een fantasmagorie.

In hem is er een uitgesproken wil om een vruchtbare en dynamische spanning uit te lokken. Hoe verder men doordringt in zijn microkosmos bevolkt met geesten en monsters, hoe sterker de grote confrontaties tussen diepe blauwen en schreeuwerige geeltonen naar voren komen. Het is in de langzame en geduldige ontdekking van zijn taalbeeld dat de harmonie geleidelijk weer hersteld wordt, zijn evenwicht aanvoerend.

“Er is hierbij zonder twijfel een majeur kunstenaar, die recht op zijn doel afgaat.”

Philippe Dagen (Le Monde)